Archiwa tagu: Koen Lenaerts

Zbuki Lichockiej

Wczorajsze posiedzenie Sejmu zdecydowanie przejdzie do historii. Nie tylko jako pokaz hipokryzji władzy, która wolała wydać miliardy PLN na propagandową TVP, a nie na onkologię, ale też ze względu na postawę posłanki Joanny Lichockiej. W odpowiedzi pewien znany aktor zabawnie podsumował postawę PiS-u. Internet oszalał.

Wczoraj Sejm, w którym większość ma PiS, Solidarna Polska i Porozumienie, uznał, że lepiej wydać miliardy złotych na TVP Jacka Kurskiego, a nie na onkologię, jak proponowała opozycja. Swój stosunek do tej ostatniej pokazała też Joanna Lichocka. Posłanka – jak dziś wszyscy jej wypominają – pokazała opozycyjnej stronie sali sejmowej środkowy palec. Ten rynsztokowy gest znają wszyscy, ale parlament zdecydowane nie jest miejscem, w którym powinien się on pojawiać.

Lichocka – nie wiadomo, czy faktycznie skruszona, czy tylko taką udająca – przeprosiła za swoje zachowanie. Wcześniej twierdziła, że „f*ck” tak naprawdę był gestem… przecierania sobie prawego oka. Dziwne, że nie użyła do tego palca wskazującego, ale – jak wiadomo – Polska to wciąż wolny kraj i każdy może pakować tu jakiegokolwiek palce gdziekolwiek. Do podobny wniosków doszedł chyba też Maciej Stuhr.

Młody Stuhr płacze ze wzruszenia

Kto by pomyślał. Młody Stuhr dotąd uchodził raczej za przeciwnika obecnej władzy. W swoim nowym klipie, jaki stał się dziś hitem polskiego Internetu, wyraźnie wzruszony dziękuje i pozdrawia znanych polityków PiS.

– Przepraszam, wzruszyłem się. Sejm przeznaczył dwa miliardy na Telewizję Polską. Cudowna wiadomość, dziękujemy bardzo. Ta opozycja chce, żebyśmy byli na jakiejś onkologii, a Sejm dba o to, żebyśmy mieli co pooglądać (…) Takie mam nerwowe gesty, ale pozdrawiam Telewizję, Jacka Kurskiego (…) – mówi na swoim nowym nagraniu.

Oczywiście łzy wyciera w LichockaStyle – środkowym palcem. Nikogo z PiS nie powinno to bulwersować – wszak skoro ich posłance wolno, to i zwykły aktor też ma do tego prawo.

Klip w ekspresowym tempie stał się przebojem. Na swoim facebookowych wallach udostępniają go teraz politycy opozycji i zwykli użytkownicy social mediów.

Śmiechem w nich!

Strategia Stuhra może okazać się docelowo niezwykle skuteczna. I jednocześnie jest bardzo niebezpieczna dla PiS-u. Partia rządząca – jak każda inna władza – jednego powinna bać się w szczególności. To ośmieszenie.

Wczorajszy dzień mógł być też wielkim sukcesem Jarosława Kaczyńskiego i jego ludzi. Okazał się porażką. I to dotkliwą. Nie dość, że rząd otrzymał parę mocnych ciosów od posłów z PO, Lewicy i PSL, to jeszcze posłanka Lichocka ośmieszyła całą partię oraz okazała, jak niską kulturę osobistą i parlamentarną uprawia Zjednoczona Prawica.

Więcej >>>

Kmicic z chesterfieldem

Nie powinniśmy być zdziwieni, że taki niewydarzony człowiek, jak Ziobro, kogoś orżnął,  komisarz Verę Jourovą. Wszak on nie jest partnerem intelektualnym dla nikogo znacznego.

Takiego mamy ministra i tylko w PiS takie miernoty mogą tak wysoko zawędrować. Za owe szambo odpowiadamy wszyscy, że mozliwe stało się zaistnieć takim osobnikom, jak Ziobro, czy też Duda.

To mentalny motłoch, który potrafi tylko niszczyć. Duda spotkał się z opozycją ws. ustawy kagańcowej. I co z tego? Nic! Ani on władny podjąć jakąkolwiek decyzję, bo o tym decyduje prezes K., ani nie jest zdolny objąć umysłem szkód, jakich przysparza Polsce.

Zresztą twierdzę, że Duda jest chory i to poważnie. Po gestykulacji, słowach i zachowaniach widać u niego chorobę schizo-paranoidalną.

Może faktycznie Polsce to szpital, w którym rządzą pacjenci.

„Populiści głoszą, że Europa miażdży państwa członkowskie. Nic bardziej mylnego. Państwa członkowskie są Unią Europejską” – mówi OKO.press prof. Koen Lenaerts*, Prezes Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej.

View original post 528 słów więcej

 

Państwo PiS abdykowało. Obudźcie się!

Obudźcie się! Jeszcze nie jest za późno!

Piotr Szczęsny – bez wolności nie umiał i nie chciał żyć

Ten szczególny listopadowy czas chcemy poświęcić na wspomnienie jednej osoby. Siebie samego określił mianem Szary Człowiek. Bez wolności nie chciał i nie umiał żyć. 19 października 2017 r. na pl. Defilad podpalił się w akcie protestu przeciw zabieraniu jemu i nam wszystkim tego, co uznawał za najcenniejsze. Być może ostatnimi dźwiękami, które Piotr Szczęsny słyszał, były słowa odtwarzanego przez niego utworu „Wolność kocham i rozumiem”. Kilka dni potem zmarł nie odzyskawszy przytomności…

Piotr Szczęsny zostawił nam manifest. – „A ja wolność kocham ponad wszystko. Dlatego postanowiłem dokonać samospalenia i mam nadzieję, że moja śmierć wstrząśnie sumieniami wielu osób, że społeczeństwo się obudzi” – napisał. Czy po ponad roku obudziliśmy się?

Niepokojąco aktualne po ponad roku są słowa Piotra Szczęsnego zarówno z manifestu, jak i z jego listu skierowanego do mediów. W tym ostatnim pisał, że wstydzi się, że „mam prezydenta, który jest prezydentem tylko swojej partii i jej zwolenników, i który łamie Konstytucję”. Andrzej Duda przez ostatni rok przysporzył jeszcze wiele powodów do wstydu.

Piotr Szczęsny wstydził się za premiera, którym wtedy była Beata Szydło. – „Wstydzę się, że mam premier, która realizuje wydawane jej „po linii partyjnej” polecenia” – pisał. Jednak jego słowa równie dobrze można odnieść do obecnego prezesa Rady Ministrów, czyli Mateusza Morawieckiego. Chyba jednak Szaremu Człowiekowi nie przyszłoby to głowy, że premier polskiego rządu może posunąć się do kłamstw, za które – na mocy wyroku sądowego – musiał przepraszać.

Pisał też, że wstyd mu, kiedy „znajomym z Zachodu muszę tłumaczyć, że Polska to nie to samo, co polski rząd”. Nie do zniesienia dla niego byłoby pewnie to, że z powodu pisowskich działań Komisja Europejska i unijny Trybunał Sprawiedliwości muszą zajmować się ratowaniem naszej praworządności i niezależności polskich sędziów.

Szary Człowiek nie mógł też znieść, że „opluwani są ludzie, którym należy się szacunek za to, co zrobili dla wolnej Polski”. Miał na myśli Lecha Wałęsę i sędziów ówczesnego Trybunału Konstytucyjnego. Po roku to grono – niestety – znacznie się powiększyło. Bezpardonowe ataki pisowskich funkcjonariuszy na sędziów Sądu Najwyższego i sądów powszechnych (łącznie z grożącymi im dyscyplinarkami) jeszcze rok temu nikomu nie przychodziły do głowy.

Przede wszystkim jednak nie straciło na aktualności jego wezwanie: Obudźcie się! Jeszcze nie jest za późno!”. Chciałoby się wierzyć, że m.in. dlatego tak gremialnie poszliśmy głosować w ostatnich wyborach? Pamiętajmy o ofierze Szarego Człowieka, kiedy w 2020 r. w maju wybierać będziemy europosłów, a jesienią odbędą się wybory do Sejmu.

Poświęćmy jeszcze chwilę na przeczytanie całego manifestu Piotra Szczęsnego – niech to będzie symboliczne zapalenie znicza na jego grobie.

  1. Protestuję przeciwko ograniczaniu przez władze wolności obywatelskich.
    2. Protestuję przeciwko łamaniu przez rządzących zasad demokracji w szczególności przeciwko zniszczeniu (w praktyce) Trybunału Konstytucyjnego i niszczeniu systemu niezależnych sądów.
  2. Protestuję przeciwko łamaniu przez władzę prawa, w szczególności Konstytucji RP. Protestuję przeciwko temu, aby ci, którzy są za to odpowiedzialni (m.in. Prezydent) podejmowali jakikolwiek działania w kierunku zmian w obecnej konstytucji – najpierw niech przestrzegają tej, która obecnie obowiązuje.
    4. Protestuję przeciwko takiemu sprawowaniu władzy, że osoby na najwyższych stanowiskach w państwie realizują polecenia wydawane przez bliżej nieokreślone centrum decyzyjne związane z prezesem PiS, nieponoszące za swoje decyzje odpowiedzialności. Protestuję przeciwko takiej pracy w Sejmie, kiedy ustawy tworzone są w pośpiechu, bez dyskusji i odpowiednich konsultacji, często po nocach, a potem muszą być prawie od razu poprawiane.
    5. Protestuję przeciwko marginalizowaniu roli Polski na arenie międzynarodowej i ośmieszaniu naszego kraju.
  3. Protestuję przeciwko niszczeniu przyrody, szczególnie przez tych, którzy mają ją bronić (wycinka Puszczy Białowieskiej i innych obszarów cennych przyrodniczo, forowanie lobby łowieckiego, promowanie energetyki opartej na węglu).
  4. Protestuję przeciwko dzieleniu umacnianiu i pogłębianiu tych podziałów. W szczególności protestuję przeciwko budowaniu „religii smoleńskiej” i na tym tle dzieleniu ludzi. Protestuję przeciwko seansom nienawiści, jakimi stały się „miesięcznice smoleńskie”, przeciwko językowi ksenofobii i nienawiści wprowadzanemu przez władze do debaty publicznej.
  5. Protestuję przeciwko obsadzaniu wszystkich możliwych do obsadzenia stanowisk swoimi ludźmi, którzy w większości nie mają odpowiednich kwalifikacji.
    9. Protestuję przeciwko pomniejszaniu dokonań, obrzucaniu błotem i niszczeniu autorytetów, takich jak Lech Wałęsa, czy byli prezesi TK.
  6. Protestuję przeciwko nadmiernej centralizacji państwa i zmianom prawa dotyczącego samorządów i organizacji pozarządowych zgodnie z doraźnymi potrzebami politycznymi rządzącej partii.
  7. Protestuję przeciwko wrogiemu stosunkowi władzy do imigrantów oraz przeciw dyskryminacji różnych grup mniejszościowych: kobiet, osób homoseksualnych i innych LGBT, muzułmanów i innych.
  8. Protestuję przeciwko całkowitemu ubezwłasnowolnieniu telewizji publicznej i niemal całego radia i robieniu z nich tub propagandowych władzy. Szczególnie boli mnie niszczenie (na szczęście jeszcze nie całkowite) Trójki – radia, którego słucham od czasów młodości.
  9. Protestuję przeciwko wykorzystywaniu służb specjalnych, policji i prokuratury do realizacji swoich własnych (partyjnych bądź prywatnych) celów.
    14. Protestuję przeciwko nieprzemyślanej, niekonsultowanej i nieprzygotowanej reformie oświaty.
  10. Protestuję przeciwko ignorowaniu ogromnych protestów służby zdrowia.

Protestów pod adresem obecnych władz mógłbym sformułować dużo więcej, ale skoncentrowałem się na tych, które są najbardziej istotne, godzące w istnienie i funkcjonowanie całego państwa i społeczeństwa.

Nie kieruję żadnych wezwań pod adresem obecnych władz, gdyż uważam, że nic by to nie dało. Wiele osób mądrzejszych i bardziej znanych ode mnie, podobnie jak wiele instytucji polskich i europejskich wzywało już te władze do różnych działań i niezmiennie te apele były ignorowane, a wzywający obrzucani błotem. Najpewniej i ja za to, co zrobiłem też takim błotem zostanę obrzucony. Ale przynajmniej będę w dobrym towarzystwie.

Natomiast chciałbym, żeby Prezes PiS oraz cała PiS-owska nomenklatura przyjęła do wiadomości, że moja śmierć bezpośrednio ich obciąża i że mają moją krew na swoich rękach.

Wezwanie swoje kieruję do wszystkich Polek i Polaków, tych, którzy decydują o tym, kto rządzi w Polsce, aby przeciwstawili się temu, co robi obecna władza i przeciwko czemu ja protestuję.

I nie dajcie się zwieść temu, że co jakiś czas działalność władz uspokaja się i daje pozór normalności (jak choćby ostatnio) – za kilka dni czy tygodni znowu będą kontynuować ofensywę, znowu będą łamać prawo. I nigdy nie cofną się i nie oddadzą tego, co już raz zdobyli.

Wprawdzie to już dość wyświechtane powiedzenie, ale bardzo tutaj pasuje: Jeśli nie my, to kto? Kto jak nie my, obywatele ma zrobić porządek w naszym kraju? Jeśli nie teraz, to kiedy?

Każda chwila zwłoki powoduje, że sytuacja w kraju staje się coraz trudniejsza i coraz trudniej będzie wszystko naprawić.

Przede wszystkim wzywam, aby przebudzili się ci, którzy popierają PiS – nawet jeśli podobają się wam postulaty PiS-u, to weźcie pod uwagę. że nie każdy sposób ich realizacji jest dopuszczalny. Realizujcie swoje pomysły w ramach demokratycznego państwa prawa, a nie w taki sposób jak obecnie.

Tych, którzy nie popierają PiS, bo polityka jest im obojętna albo mają inne preferencje, wzywam do działania – nie wystarczy czekać na to co czas przyniesie, nie wystarczy wyrażać niezadowolenia w gronie znajomych, trzeba działać. A form możliwości jest naprawdę dużo.

Ja, zwykły, szary człowiek, taki jak wy, wzywam was wszystkich – nie czekajcie dłużej. Trzeba zmienić tę władzę jak najszybciej, zanim doszczętnie zniszczy nasz kraj; zanim całkowicie pozbawi nas wolności.

A ja wolność kocham ponad wszystko. Dlatego postanowiłem dokonać samospalenia i mam nadzieję, że moja śmierć wstrząśnie sumieniami wielu osób, że społeczeństwo się obudzi i że nie będziecie czekać, aż wszystko zrobią za was politycy – bo nic nie zrobią! Obudźcie się! Jeszcze nie jest za późno!”.

Obudźcie się! Jeszcze nie jest za późno!

Kaczyński na Halloween – mistrz destrukcji

Dzień doberek.

Proboszcz parafii w Brzeźnie Lęborskim zaprosił do odprawiania rekolekcji księdza Wincentego Pawłowicza, skazanego za molestowanie ministrantów. Zawiadamiamy o tym prokuraturę. I apelujemy do Episkopatu: nie pozwólcie, by to się powtórzyło!

Jak wykazało śledztwo OKO.press, ksiądz Wincenty Pawłowicz, skazany w 2003 r. za molestowanie chłopców we wsi pod Łowiczem, po wyjściu z więzienia, w 2006 r. został proboszczem w Krasosiłce pod Odessą na Ukrainie. Odprawiał tam msze w kilku parafiach, miał ministrantów, a z jednym z nich wyjechał nawet na wycieczkę do Włoch.

 

Według informacji, które uzyskaliśmy od mieszkańców Krasnosiłki, ks. Pawłowicz w 2017 r. wrócił do Polski. Nie wiemy, gdzie teraz przebywa. Zapytaliśmy o to kurię łowicką i odesko-symferopolską, ale od ponad tygodnia nie udzieliły nam żadnej odpowiedzi.

Wiemy jednak, że ks. Pawłowicz od 7 do 10 grudnia 2017 r. prowadził rekolekcje adwentowe w parafii Świętych Apostołów Piotra i Pawła w Brzeźnie Lęborskim, małej wsi na Kaszubach, gdy jej proboszczem był ks. Wojciech Czajkowski.

Zawiadamiamy o tym prokuraturę, ponieważ podejrzewamy, że ks. Czajkowski nie sprawdził, czy Wincenty Pawłowicz figuruje w rejestrze sprawców przestępstw na tle seksualnym, czyli tzw. “rejestrze pedofilów”. A zgodnie z ustawą, która powołała ten rejestr, każdy, kto „dopuszcza do pracy lub do innej działalności związanej z wychowaniem, edukacją, wypoczynkiem, leczeniem małoletnich lub z opieką nad nimi”, ma obowiązek obowiązek sprawdzania, czy dopuszczona do kontaktu dziećmi w  rejestrze przestępców seksualnych z dostępem ograniczonym.

Tu trzeba wyjaśnić, że rejestr przestępców seksualnych ma dwie części. W publicznej zgromadzono m.in. dane sprawców gwałtów ze szczególnym okrucieństwem, gwałtów na dzieciach poniżej 15 roku życia i osób, które przestępstw seksualnych dokonywali wielokrotnie. We wrześniu 2018 r. Ministerstwo Sprawiedliwości informowało, że w rejestrze publicznym umieściło 826 nazwisk.

W części rejestru z dostępem ograniczonym umieszczono sprawców także innych kategorii przestępstw seksualnych, łącznie 3355 nazwisk. O przejrzenie ich danych do Ministerstwa Sprawiedliwości mogą wnioskować m.in. sędziowie, prokuratorzy i funkcjonariusze służb, o ile jest im to potrzebne w prowadzonych postępowaniach.

Natomiast pracodawcy muszą zapytać resort, czy dana osoba figuruje w rejestrze, zanim jeszcze dopuszczą ją do kontaktu z dziećmi. Żeby to zrobić, muszą zarejestrować się na stronie rejestru.

Jeśli ktoś tego obowiązku nie dopełni lub – co gorsza – dowie się z rejestru, że dana osoba jest przestępcą seksualnym, a mimo to pozwoli jej uczyć, opiekować się czy leczyć dzieci, może być ukarany aresztem, ograniczeniem wolności albo co najmniej tysiącem złotych grzywny.

Naszym zdaniem ks. Wojciech Czajkowski mógł zasłużyć na taką karę.

A oto dowody

Dowody można znaleźć na stronie parafii Świętych Apostołów Piotra i Pawła w Brzeźnie Lęborskim.

Znajdujemy tam dziewięć zdjęć, na których widać ks. Wincentego Pawłowicza, skazanego w 2005 r. z art. 200 kodeksu karnego na trzy lata więzienia za molestowanie pięciu ministrantów. Pawłowicz stoi za ołtarzem, czyta Pismo Święte, kroczy między ławkami z kropidłem w ręku. Nietrudno go rozpoznać. Charakterystyczną obfitą sylwetkę oraz bujną, siwą brodę znamy z wielu zdjęć Pawłowicza publikowanych przez media i filmów z kanału jego pododeskiej parafii.

Rekolekcje “ks. Antoniego Pawłowicza z parafii pw. św. Ojca Pio w Odessie na Ukrainie” zapowiadały ogłoszenia parafialne z 3 grudnia. A po ich zakończeniu ówczesny proboszcz parafii w Brzeźnie ks. Wojciech Czajkowski dziękował: „Dziękuję Księdzu Antoniemu, który przyjechał do nas z Odessy na Ukrainie”. Choć Antoni to drugie imię Wincentego Pawłowicza, nie mamy wątpliwości, że mamy do czynienia z tym samym księdzem, który w 1999 roku molestował chłopców.

Opiekował się i edukował

Nie mamy też wątpliwości, że prowadzenie czterodniowych rekolekcji jest “działalnością związaną z wychowaniem, edukacją małoletnich lub opieką nad nimi”. Na zdjęciach widzimy, że w kościelnych ławach stoi kilkanaścioro dzieci, w tym sześciu ministrantów.

Rekolekcje według słownikowej definicji, to “nauki połączone z mszą, mające na celu umocnienie wiary i odnowę moralną”. W ich trakcie ksiądz rekolekcjonista – w tym przypadku ks. Pawłowicz – wygłasza kazania i udziela sakramentu spowiedzi. Z wielu historii wykorzystania nieletnich przez księży wiemy, że spowiedź jest szczególnie niebezpieczna. Kapłani wykorzystują ją do spoufalenia się z dzieckiem, poznania jego tajemnic i uwiedzenia, a gdy ono się powiedzie – do wymuszenia na ofierze obietnicy milczenia.

Niepokojący jest też fakt, że ks. Pawłowicz miał kontakt z małoletnimi ministrantami. Jako rekolekcjonista mógł pełnić wobec nich rolę opiekuna lub przełożonego. Pełnienie tej roli z kolei mogłoby ułatwić mu przebywanie z chłopcami bez niczyjego nadzoru oraz nadużywanie swojej władzy i autorytetu kapłana.

Czy ks. Czajkowski wiedział?

Nie wiemy, czy ks. Wojciech Czajkowski, proboszcz parafii w Brzeźnie Lęborskim, wiedział o tym, że ks. Wincenty Pawłowicz był skazany za molestowanie ministrantów. W zapowiedzi rekolekcji z 3 grudnia 2017 r. i w podziękowaniach za nie przedstawiał Pawłowicza jako “księdza Antoniego, proboszcza z Odessy na Ukrainie”. Antoni to drugie imię Wincentego. Domyślamy się, że ta zamiana imion miała na celu ukrycie przed parafianami faktu, że mają do czynienia z przestępcą seksualnym. Czy ks. Czajkowski świadomie wziął udział w tej mistyfikacji?

Jeśli tak, oznacza to, że prawdopodobnie był z Pawłowiczem w zmowie, celowo oszukał swoich parafian i naraził ich na niebezpieczeństwo.

Jeśli nie wiedział, oznacza to, że niewiele zrobił, by przekonać się, kim jest osoba, której pozwolił na prowadzenie rekolekcji. Do zweryfikowania nazwiska księdza powinno wystarczyć poproszenie go o dowód osobisty. Do sprawdzenia przeszłości Wincentego Pawłowicza wystarczy wstukanie jego nazwiska w wyszukiwarkę. Kilka pierwszych wyników, których dostarcza Google, dotyczy popełnionego przez niego przestępstwa.

Jesteśmy za to niemal pewni, że to za sprawą księdza Czajkowskiego ksiądz Wincenty Pawłowicz został rekolekcjonistą w Brzeźnie. Jak dowiedzieliśmy się rzecznika od kurii pelplińskiej, której podlega Brzeźno Lęborskie,  “kuria nie była w posiadaniu informacji o wspomnianych rekolekcjach w Brzeźnie Lęborskim. Nie sprawdza też ani nie zatwierdza rekolekcjonistów w poszczególnych parafiach. Reaguje w przypadku ewentualnie zgłoszonych wątpliwości”.

Nawet jeśli ks. Czajkowski osobiście nie zlecił prowadzenia rekolekcji (mógł to zrobić np. inny ksiądz z tej parafii), to i tak można powiedzieć, że jako proboszcz dopuścił do ich prowadzenia. Inaczej mówiąc: nie zrobił nic, by Pawłowiczowi przeszkodzić  A to „dopuszczenie”, a nie zlecanie jest karalne.

Rejestr i tak nic by nie zdradził

Prokuratura ma więc przed sobą dwa zadania. Po pierwsze, musi ocenić, czy prowadzenie rekolekcji przez Wincentego Pawłowicza było “działalnością związaną z wychowaniem, edukacją, wypoczynkiem małoletnich lub z opieką nad nimi”. Po drugie, musi sprawdzić, czy słusznie podejrzewamy, że ks. Czajkowski nie sprawdził, czy ks. Pawłowicz figuruje w rejestrze przestępców seksualnych z dostępem ograniczonym. Nie powinno to być trudne, bo wszystkie takie zapytania zapisuje sobie Ministerstwo Sprawiedliwości.

Jeśli odpowiedź na oba pytania będzie twierdząca, wystarczy to, by oskarżyć księdza Wojciecha Czajkowskiego o naruszenie przepisów ustawy o rejestrze przestępców seksualnych.

Będzie mógł zostać skazany, nawet jeśli nazwisko Wincentego Pawłowicza w rejestrze nie figuruje.

A prawdopodobnie jego nazwiska tam nie ma. Znalazłoby się w rejestrze, gdyby Pawłowicz został skazany z tego samego paragrafu (art. 200 kk) po wejściu w życie ustawy, czyli po 1 października 2017 r. Wyrok, w którym przywołano ten paragraf, nie kwalifikuje jednak do umieszczenia w rejestrze, jeśli przestępstwo popełniono przed 1 października 2017 r. Ustawa działa wstecz w dużo węższym zakresie: obejmuje skazanych tylko za wybrane przestępstwa seksualne, m.in. zgwałcenie dziecka poniżej 15 roku życia lub zgwałcenie ze szczególnym okrucieństwem.

Dlaczego więc składamy zawiadomienie?

Dlaczego składamy zawiadomienie do prokuratury, choć wiemy, że ks. Wojciech Czajkowski i tak nie znalazłby ks. Pawłowicza w “rejestrze pedofilów”?

Z kilku powodów. Po pierwsze, wcale nie mamy pewności, że Wincenty Pawłowicz nie figuruje w rejestrze. Nie możemy wykluczyć, że popełnił przestępstwo seksualne po wejściu w życie ustawy o rejestrze, podobnie jak nie można takiej okoliczności z góry wykluczyć w każdym innym przypadku.

Po drugie, chcemy by to zawiadomienie zadziałało prewencyjnie. Domyślamy się, że niewielu księży wie o obowiązku sprawdzania  w rejestrze przestępców seksualnych nazwisk osób, mających pracować z dziećmi. Nie dowierzamy natomiast zapewnieniom przedstawicieli Kościoła, według których wszyscy zakonnicy i księża dostają wystarczające informacje o skazanych duchownych.

Dlatego apelujemy do Konferencji Episkopatu Polski o znowelizowanie “wytycznychdotyczących nadużyć seksualnych popełnionych przez duchownych wobec osób niepełnoletnich” tak, by uwzględniały obowiązek korzystania z rejestru sprawców przestępstw na tle seksualnym. Apelujemy także o przeprowadzenie szkoleń w tym zakresie, obejmujących wszystkich duchownych oraz pracowników kościelnych i monitorowania realizacji tych wytycznych.

Księża biskupi! Nie pozwólcie, by księża skazani za molestowanie uczyli i spowiadali dzieci!

Po trzecie, chcemy sprawdzić, jak w praktyce działają przepisy ustawy o rejestrze. Zakreślenie przez prokuraturę i sąd granic dość nieprecyzyjnych terminów, takich jak “działalnością związaną z wychowaniem lub edukacją” oraz “opieka nad małoletnim” może pomóc w rozwianiu wątpliwości, co do tego, kogo i w jakiej sytuacji ta ustawa dotyczy.

Po czwarte, chcemy przy okazji sprawdzić, czy prokuratura będzie poddawana naciskom politycznym w sprawie dotyczącej duchownego katolickiego oraz jak na takie naciski zareaguje. Chcemy jednak ufać w jej niezależność.

Koalicja Obywatelska wygrała w miastach, PSL oberwało w sejmikach. Po trzech latach rządów PiS jest nadal partią mniejszości. Przy takim podziale głosów jak w wyborach samorządowych, a mądrzejszym zachowaniu liderów PSL, SLD i „ambitnych rozłamowców lokalnych” (wystarczy że wszyscy ze zrozumieniem przeczytają większościową ordynację wyborczą, dającą ogromną premię za współpracę na listach), PiS przegra wybory europejskie i straci władzę po wyborach parlamentarnych.

Po ogłoszeniu pierwszych sondażowych wyników PSL czuło się potęgą (18 procent), liderzy ludowców oddychali z ulgą, a nawet wysuwali nowe żądania pod adresem KO. Po ogłoszeniu realnych wyników (12 procent) ludowcy znaleźli się na skraju przepaści.

Jak do tego doszło? Nie tylko 500 plus (na wsi żyje najwięcej rodzin wielodzietnych), nie tylko szczelna propaganda (mieszkańcy wsi są skazani na media państwowe, media Rydzyka i Polsat, który od paru miesięcy „pragmatycznie” skręcił w stronę PiS). Ale PiS miało mocniejszy argument. Efektywne zjadanie PSL-u przez PiS trwało przez trzy lata od 2015 roku.

Z PSL-em w ogóle jest problem (każda polska partia ma jakiś problem, więc nie oznacza to „stygmatyzowania” ludowców). Wyborcy, klientela i aparat tej partii składa się z dwóch typów ludzi – farmerów i ludzi całkowicie uzależnionych od państwa. Pierwsi są na wsi realną elitą, skorzystali na transformacji, rozumieją wartość naszych związków z UE, bo często produkują na eksport albo są stałymi dostawcami dla dużego spożywczego biznesu. Jednak druga grupa ludzi PSL to rodziny i całe środowiska od pokoleń zatrudnione w urzędach państwowych i sieciach państwowych instytucji działających na prowincji i na wsi. Na nich Kaczyński po przejęciu władzy w 2015 miał łatwego bata.

W Warszawie PSL-owcy zawsze byli potrzebni do różnych koalicji, więc wszyscy (od SLD po PO) płacili im monopolem zatrudniania w agencjach rolnych, w straży pożarnej, w wielu innych rozbudowanych sieciach instytucji gospodarczych, politycznych, społecznych na polskiej prowincji.

Po roku 2015, po przejęciu władzy w Warszawie, PiS wcale nie urządziło tam totalnej czystki ludzi PSL-u, ale zrealizowało wobec nich totalny szantaż – częściowo udany.We wszystkich instytucjach obsadzanych z „centrali” można było po roku 2015 bez żadnego problemu uratować robotę dla siebie, rodziny, przyjaciół, klientów (nawet wielokrotnie karanych), ale wyłącznie pod jednym warunkiem – za cenę przejścia z PSL do PiS. W ostatnich wyborach lokalni ludzie PSL na prowincji masowo znaleźli się na lokalnych listach PiS. W konsekwencji nastąpiło zniszczenie lub silne osłabienie wielu struktur organizacyjnych PSL, w wielu regionach i gminach. PSL zostało przez 3 lata w dużej części zniszczone, wynik wyborów samorządowych jest konsekwencją. Spadek liczby głosów w wyborach do sejmików województw z 23 do 12 procent.

Teraz jednak przyszedł jeszcze silniejszy cios, a co za tym idzie zagrożenie przetrwania PSL-u w europarlamencie i w Sejmie – utrata przez ludowców sejmików na ścianie wschodniej. PSL miało tam marszałków i urzędy marszałkowskie. Wynik ostatnich wyborów to dla ludowców utrata setek stanowisk w województwach wschodnich, które były do tej pory bazą polityczną PSL.

Po tych wyborach PiS ponawia wobec ludowców szantaż z 2015 roku. Mając nadzieję już nie tylko na przejęcie lokalnych działaczy, ale na przejęcie i zniszczenie całego PSL. Na razie mamy twarde wypowiedzi Władysława Kosiniak-Kamysza i Adama Jarubasa (tracącego właśnie stanowisko marszałka województwa świętokrzyskiego). Oni rozumieją, że kapitulacja wobec PiS i tak oznacza zniszczenie PSL. Jednak mogą stać się ofiarą „puczu” setek działaczy PSL ściany wschodniej, którzy stanęli przed perspektywą utraty pracy i są zupełnie otwarcie szantażowani przez PiS. Kosiniak-Kamysz już dziś nie może zablokować koalicji PSL i PiS w radach niektórych powiatów ściany wschodniej, stąd jego defensywne wypowiedzi na temat tego, że takie koalicje „gdzieniegdzie były tradycją” i były „owocne”.

Grzegorz Schetyna robi wszystko, aby jak najwięcej PSL-owców uratować w województwach, w których KO wygrało. Oferuje im tam więcej, niż by wynikało z ich siły – i słusznie. Rozbicie lub przejęcie PSL-u oznaczałoby bowiem władzę PiS w prawie wszystkich polskich województwach. Do tego PiS próbuje przejąć pieniądze i siłę organizacyjną PSL przed wyborami europejskimi i parlamentarnymi. Po zniszczeniu PSL poza miastami nikt poza PiS-em nie będzie prowadził kampanii wyborczej, ani nikt poza ludźmi PiS-u nie będzie liczył głosów.

Jeśli PiS przejmie PSL i przejmie władzę w prawie wszystkich sejmikach, pod znakiem zapytania stanie cały program decentralizacji państwa i wzmocnienia samorządów przygotowany przez Platformę i zaakceptowany przez Koalicję Obywatelską. Zakłada on wzmocnienie kompetencji marszałków województw. Jeśli PiS zniszczy PSL i zdobędzie sejmiki, nawet po odsunięciu PiS od władzy w państwie ludzie Kaczyńskiego mieliby gigantyczne pieniądze i rozbudowane struktury w większości województw. Gdzie nie zajmowaliby się samorządem, ale przygotowywali ofensywę „prawicowej wsi, przeciwko liberalnemu miastu”.

Dlatego kluczowe dzisiaj jest zachowanie suwerenności PSL wobec PiS-u. A w przypadku uratowania partii – widoczna już dla obecnego kierownictwa PSL konieczność wspólnej z KO listy do Parlamentu Europejskiego. Pod własnym sztandarem, ale bez marnowania głosów. Ludowcy mają dobre alibi dla wielu swoich bardziej konserwatywnych działaczy i wyborców. Od zawsze są bowiem w Parlamencie Europejskim w jednej grupie politycznej z Platformą – w chadecko-ludowej EPP. EPP ma swoje bardziej liberalne i bardziej konserwatywne skrzydło. Mechanizmy wypracowane tam do ucierania ideowych kompromisów – bez paraliżu i bez rezygnacji z pozytywnej wizji Europy – mogą zadziałać także w Polsce. Stworzenie wspólnych list z Koalicją Obywatelską na wybory europejskie, a potem na wybory parlamentarne to dla PSL ryzyko, ale i jedyna szansa przetrwania. A dla Polski szansa na zakończenie terroru PiS-owskiej mniejszości łamiącej Konstytucję, przejmującej państwo i niszczącej to, czego nie potrafi przejąć. Zsumowane głosy KO i PSL już dziś pozwalają odsunąć partię Kaczyńskiego od władzy. W przypadku wspólnej listy obie partie będą miały wyraźną przewagę. Wynikającą także z większościowej ordynacji w Polsce.

Gra idzie o wszystko. Jeśli demokratyczna, proeuropejska Polska nie będzie miała swoich przyczółków poza miastami, przegra. Przeżycie PSL jest dziś jednym z warunków, żeby polskie miasta – które totalnie odrzuciły PiS – nie stały oblężonymi twierdzami. Taki był scenariusz niszczenia demokracji na Węgrzech (gdzie „duże miast” jest właściwie jedno), w Turcji, w Iranie, w Wenezueli (tam też do samego końca Chavez i Maduro przegrywali wybory na burmistrzów miast, a dziś ci burmistrzowie siedzą w więzieniach albo są na emigracji). Zawsze prowadził do pacyfikacji liberalnych miast. Polska może się obronić przed tym scenariuszem, ale tylko wówczas, jeśli przeżyje PSL.

Niecałe 2 lata temu został powołany Komitet Narodowych Obchodów Setnej Rocznicy Odzyskania Niepodległości Rzeczypospolitej Polskiej, który ma funkcjonować aż do 2021 r. Na działalność tegoż komitetu PIS wyłożył 200 mln zł.  11 listopada 2018 miało być hucznie i uroczyście, tymczasem – jak już dziś wiadomo – zapowiada się wielka kompromitacja.

Najwyraźniej nie zanosi się na jakiekolwiek centralne uroczystości, żadne głowy państwa nas z tej racji nie odwiedzą, za to tradycyjnie głównymi ulicami stolicy przemaszerują bandy narodowców, którzy w żaden sposób nie chcieli się ułożyć w tej sprawie z rządzącymi.

Prezydent najpierw zapraszał na marsz po czym oznajmił, że sam udziału w nim nie weźmie. Nie zobaczymy tam też żadnego prominentnego PiS – owca… Wszystko co PiS–owski rząd oferuje to wspólne śpiewanie Mazurka Dąbrowskiego. Czy to ma właśnie kosztować 200mln zł? – zastanawiają się internauci.

„Ja myślałem, że pieniądze pójdą na organizację jakiejś wielkiej i hucznej…”; Czy ktoś się orientuje, na co dokładnie ma pójść te 200 mln zł? Ktoś coś słyszał o jakichś oficjalnych uroczystościach organizowanych przez rząd? – pytają.

Inni drwią: „Mam takie przeczucie, że te 200 mln zamiast na obchody Dnia Niepodległości, te pieniądze poszły na pomniki, jeden nielegalny już stoi, a drugi nielegalny pomnik L.Kaczyńskiego, który ma być odsłonięty 10 listopada, dlatego i obchody DN marginalizują, oddajcie 200 baniek-złodzieje”– czytamy na Twitterze

Poseł Nowoczesnej Jerzy Meysztowicz zapowiada interpelację i wniosek do Najwyższej Izby Kontroli. Ma też sugestię na temat spożytkowania 200 baniek. PiS ma taką zasadę, że karmi swoich Misiewiczów pieniędzmi z budżetu – mówi.

Formacja, która słynęła z najlepszych kierowców, teraz jest pośmiewiskiem – powiedział w „Faktach po Faktach” Bartłomiej Sienkiewicz, były minister spraw wewnętrznych o ostatnich wypadkach z udziałem SOP.

Były minister spraw wewnętrznych Bartłomiej Sienkiewicz komentował pracę SOP w kontekście ostatniej kolizji kolumny wiozącej Beatę Szydło.

Uszkodzeniu uległy dwa pancerne samochody rządowe rządowe – ABW i audi. Według byłego szefa BOR ich naprawa może pochłonąć nawet 100 tys. zł.

Według byłego szefa MSWiA są to konsekwencje likwidacji Biura Ochrony Rządu i zastąpienia go Służbą Ochrony Państwa. W wyniku tej zmiany z pracy zrezygnowali najlepiej wyszkoleni profesjonaliści. Zastąpiła ich, jak mówił Sienkiewicz, „parada pajaców”.

Rozwoził paczki, został kierowcą Szydło

Zdaniem Sienkiewicza ekipa rządząca zlikwidowała Biuro Ochrony Rządu z zemsty za „wyimaginowane winy” związane z katastrofą smoleńską.

– To po prostu jest zemsta polityczna na tej formacji. Przy tworzeniu fałszywego mitu smoleńskiego BOR był jednym ze współwinnych w oczach PiS-u  – mówił Sienkiewicz.

Według byłego szefa MSWiA Biuro Ochrony Rządu „miało swoje słabości”, ale pracujący tam funkcjonariusze byli świetnie wyszkoleni. Jego zdaniem po zmianach wprowadzonych przez PiS, czyli likwidacji BOR i powołaniu SOP, profesjonalistów zastąpiła „parada pajaców”.

>>>

Po tym, jak na wybory samorządowe wpłynęło hasło polexitu, rząd podjął pracę naprawczą, ale skierowaną na własny wizerunek, a nie na to, żeby się włączyć do głównego trzonu UE – uważa prof. Artur Nowak-Far z Instytutu Prawa SGH, były wiceminister spraw zagranicznych.

Polexit jako temat wyborów samorządowych

Profesor Artur Nowak-Far pytany o faktyczny polexit – nie wyjście Polski z Unii Europejskiej, tylko zepchnięcie jej na margines Wspólnoty – podkreśla, że już teraz nie jesteśmy w centrum procesów decyzyjnych UE, a miejsce Polski w znacznej mierze zajęły inne kraje.

Co w kwestii przyjęcia euro

W Polsce od paru lat obrzydza się Unię Europejską i euro – mówi prof. Nowak-Far, który uważa, że nie powinniśmy wspólnej waluty odrzucać. Jego zdaniem Polska nie wybierając euro, zaczyna być marginalizowana.

Zapowiedź rezygnacji Angeli Merkel z szefowania CDU

– Pani kanclerz Merkel z naszego punktu widzenia jest nie do przecenienia. Ona wie, czym jest komunizm, rozumie nasze doświadczenie historyczne – uważa prof. Nowak-Far. Jego zdaniem zmiana na stanowisku kanclerza Niemiec oznacza wzrost ryzyka dla Polski.

Waldemar Mystkowski pisze o krętactwach PiS ws. TSUE.

Niczego nowego nie proponuje PiS w sprawie Sądu Najwyższego. Kwestia oparła się o najwyższy czynnik prawny w Unii Europejskiej, o Trybunał Sprawiedliwości w Luksemburgu.

A więc premier i podlegli mu ministrowie rozgrywają, jak potrafią – czyli kłamiąc i matacząc, patentowany kłamca (otrzymał ten patent już dwukrotnie w czasie tej kampanii samorządowej) Mateusz Morawiecki swego czasu pochwalił się, że negocjacje z instytucjami unijnymi ma opanowane w małym paluszku.

Najpierw gruchnęła wieść, iż szef dyplomacji Jacek Czaputowicz – mało kto wie, że ktoś taki nim jest – przesłał do Trybunału Konstytucyjnego elaborat kwestionujący zasadność zapytania Zbigniewa Ziobry, czy Sąd Najwyższy może zwracać się z pytaniami prejudycjalnymi do TSUE, bo TK nie ma takich kompetencji, aby badać prawo unijne, które Polska przyjęła „jako dorobek wspólnotowy” wchodząc do UE.

Po ujawnieniu interwencji Czaputowicza w atrapie Trybunału Konstytucyjnego pojawiły się spekulacje, czy to Ziobro został kozłem ofiarnym 32-procentowego poparcia PiS w ostatnich wyborach. Tak, tak, tak! – komentatorzy przyklasnęli tej wykładni, bo PiS już od trzech lat podobnymi im wodzi za nos, czyli prowadzi na rzeź rozumu

A wraz z tą spekulacją Ziobrze podsunięta została informacja, iż w rządzie – uwaga! uwaga! – pracuje się aż nad trzema ustawami o Sądzie Najwyższym, które mają wdrożyć postanowienie TSUE o zawieszeniu ustawy o SN dotyczącej wieku emerytalnego sędziów. Nad trzema! – a dlaczego nie nad jedną? Tak oni mają! – wspinają się na szczyty absurdów. Ba! – nad ustawą ma ponoć pracować minister nauki i szkolnictwa wyższego. Dlaczego nie minister środowiska? – był zapytać konstytucjonalista prof. Marcin Matczak.

No i wyszło szydło z worka – poprawiam się: wyszło szydło z pisowskiego chachmętu – gdy gruchnęła kolejna wieść, iż Trybunał Sprawiedliwości w Luksemburgu nadzwyczajnie przyspiesza rozpatrywanie skargi Komisji Europejskiej na Polskę za ustawę o Sądzie Najwyższym.

To jest clou partaniny PiS w kwestii SN. I jak to w PiS jest, przystępują do dalszego mataczenia. Bo oto Ministerstwo Spraw Zagranicznych (a konkretnie biuro rzecznika prasowego) – dystansuje się od swego szefa, przyznając, iż Ziobro mógł złożyć wniosek o Trybunału Konstytucyjnego Przyłębskiej.

Jeszcze inaczej kręcić poczęli zastępcy Ziobry, w tym wiceminister sprawiedliwości Marcin Warchoł, który stwierdził, iż odwołają się od postanowienia szefa TSUE Koena Lenaertsa, który podjął decyzję jednoosobowo.

Tak wyrażają się ponoć prawnicy z wykształcenia. Wygląda na to, że nie znają prawa – ani unijnego, ani uniwersalnego w Europie obowiązującego – prawa rzymskiego, ani prawa polskiego, bo od postanowienia sędziego o zawieszeniu decyzji, bądź aresztowania – nie ma odwołania.

Partanina PiS w tej kwestii, jak w innych jest uniwersalna. Spartaczyli nam święto 100lecia odzyskania niepodległości, spartaczą naszą obecność w Unii Eureopejskiej, bo to kolejny krok partaczy na drodze do Polexitu.

Społeczeństwo musi się obudzić, choć już może być za późno, w tej chwili na naszym unijnym zegarze jest za kwadrans dwunasta, po wyroku TSUE i nałożeniu sankcji będzie za pięć dwunasta. Wskazówka Polexitu zmierza do nieuchronnego hejnału: żegnaj bratku, czeka cię prezes PiS na ostatku.

Brak szacunku dla zmarłych i ich rodzin jest elementem większej całości – obniżenia standardów etycznych w debacie publicznej. Skończyły się czasy mówienia przeciwnikowi politycznemu „nie zgadzam się z szanownym przedmówcą”, nastąpiły czasy mówienia „jesteś idiotą” – mówi prof. Paweł Łuków, filozof, etyk, kierownik Zakładu Etyki w Instytucie Filozofii Uniwersytetu Warszawskiego. Rozmawiamy o pojmowaniu śmierci we współczesnym świecie, podziałach społecznych, erozji wartości, wspólnocie, demokracji, wolności. – Albo pojawi się charyzmatyczny przywódca, który ujmie wszystkich – to jest mało prawdopodobne, zwłaszcza w dzisiejszych czasach; albo po prostu dojdzie do cywilizacyjnej katastrofy, w wyniku której przestaniemy być zdolni do funkcjonowania w takich społeczeństwach. Nie wiem, jaką formę miałaby ona przybrać. Mogłaby to być katastrofa polityczna albo katastrofa gospodarcza. Ale myślę, że tylko katastrofa jest w stanie pokazać ludziom, że to, o co się teraz kłócą, nie jest najważniejsze – mówi rozmówca

KAMILA TERPIAŁ: Wszystkich Świętych to czas, w którym powinniśmy się zatrzymać, pomyśleć, powspominać, zastanowić się nad własnym życiem. W dzisiejszym pędzącym świecie to jest w ogóle jeszcze możliwe?

łukow 2

Prof. Paweł Łuków

PAWEŁ ŁUKÓW: Pewnie jest możliwe, ale wymaga treningu. Powinniśmy przez całą resztą roku pamiętać o zmarłych i potrafić zdystansować się do tego, co się dzieje. Możemy to częściowo zaliczyć do higieny psychicznej. Jeżeli nie udaje nam się przez cały rok, to małe szanse, że uda nam się to zrobić nagle jednego dnia.

W ciągu roku też trudno się zatrzymać i trenować… Nie ma miejsca na zadumę, refleksję, przeżywanie życia.
Powinniśmy być ostrożni z takimi uogólnieniami. Mamy tendencję do oceniania innych przez pryzmat własnych doświadczeń. Ja spędzam większość mojego życia w Warszawie, ale zapewne w niewielkiej miejscowości żyłbym inaczej, wolniej.

Być może my mieszczuchy mamy czasami zaburzony obraz tego, jak wygląda życie. Wydaje nam się, że wszyscy tak gnają, a może wcale nie, może spora część ludzi żyje normalnie.

Czyli jak?
Załatwia sprawy, które są im potrzebne do tego, aby mieli zwyczajne, ludzkie życie. A potem jeszcze ewentualnie jakieś „dodatki”, jeśli wystarczy czasu. W większych miastach natomiast ścigamy się z samymi sobą – ze sobą nawzajem i z samymi sobą. Częściowo dlatego, że tak zdecydowaliśmy, ale także dlatego, że zmuszają nas do tego różne okoliczności.

Cały czas słyszymy, że powinniśmy być konkurencyjni, elastyczni, uczyć się nowych rzeczy, dostosowywać do wyzwań rynku. To bardzo mądre, ale często ci, którzy takich rad udzielają, wcale z nich nie korzystają.

Może dlatego niektórzy uciekają na wieś, najlepiej tam, gdzie nie ma ludzi. To zmęczenie światem?
Tak robią osoby, które na to stać i nie mam na myśli zdolności płatniczych, ale reformę świadomości. Wiele osób, które wynoszą się poza miasto, po prostu na nowo zdefiniowały swój pomysł na życie i dzięki temu są w stanie zrezygnować z wielu rzeczy, z których my nie potrafimy zrezygnować. To nie jest wcale proste, bo wymaga procesu przekształcania oczekiwań życiowych.

A może niektórzy wolą się nie zatrzymywać, bo uświadomienie sobie pewnych rzeczy jest trudne i bolesne?
Nie sądzę, żeby to był świadomy wybór.

Można stwierdzić, że wielu z nas nie przeprowadza refleksji nad ważnymi sprawami, bo boi się, że bilans okaże się poniżej ich oczekiwań. Ale myślę, że to nie jest aktywność zamierzona, po prostu jest to element czegoś, co nazwałabym wyuczoną bezmyślnością, w analogii do wyuczonej bezradności.

Uczymy się funkcjonowania w sposób szybki, sprawny, skuteczny, a to nie pozostawia czasu na zastanowienie się nad sobą i nad tym, czy to, co mamy, jest dla nas najlepsze. Nie zadajemy sobie pewnych pytań, a rozmaite okoliczności uczą nas, żebyśmy ich nie zadawali.

Umiemy rozmawiać o śmierci?
Ludzie zawsze zadawali, zadają i będą zadawać pytania o przemijanie. Zawsze jest potrzeba emocjonalna wyjaśnienia, dlaczego właśnie tak, dlaczego ja, dlaczego mój bliski. Ale też zmieniamy sposoby mówienia o śmierci

Obecnie można zaobserwować kilka nurtów, których skala jest trudna do oceny: jeden to trywializowanie śmierci, co obserwujemy w świecie rozrywki; drugi to udawanie, że jej nie ma i nienazywanie jej po imieniu, niemyślenie o własnej śmierci; trzeci to nurt, który czyni ze śmierci damoklesowy miecz, czyli coś, o czym powinniśmy mówić cały czas i bez przerwy mieć to w świadomości, co może nas doprowadzić do przekonania, że nasze życie jest tak naznaczone obecnością śmierci, że nie ma sensu go kontynuować.

Dlatego potrzebna jest równowaga, czyli z jednej strony zrozumienie, że śmierć i widmo śmierci jest nieuchronnym elementem naszej egzystencji i to nie jest do zmiany, a z drugiej strony zrozumienie, że nie musi to być powód do nieustającej trwogi. To może być przedmiot refleksji, ale podbudowanej wiedzą i więziami społecznymi. Jest też trend oszukiwania śmierci, przedłużania życia, kultu młodości, negowania własnej starości i słabości. Nurtów jest bardzo dużo i myślę, że każdy z nas w mniejszym lub większym stopniu im ulega.

Dodałabym jeszcze trend wykorzystywania śmierci w grze politycznej. Momentem zwrotnym była chyba katastrofa smoleńska.
Śmierć nigdy nie była obca grze politycznej. W tym wypadku mieliśmy do czynienia z wydarzeniem bezprecedensowym w jego skali i wymowie społeczno-politycznej, które dotknęło podzielone społeczeństwo. W tym sensie to była rzecz wyjątkowa. Ale śmierć ludzi, jednostek i zbiorowości była od dawna wykorzystywana w polityce – czynienie przeciwnika politycznego odpowiedzialnym za śmierć kogoś ważnego, straszenie, że jeśli przeciwnik zrealizuje swoje plany, to ktoś zginie, czyli paraliżowanie przeciwnika. To znamy z przeszłości.

Mam na myśli odarcie śmierci z aury tajemniczości i wyjątkowości. Publicznie dyskutowaliśmy o tym, jakie części ciała są w trumnach, czyja to ręka, a czyja noga. Dochodziło do ekshumacji wbrew rodzinom ofiar.
Rzeczywiście

targi polityczne i pokazywanie, kto jest bardziej moralny, a kto bardziej niemoralny, doprowadziły do tego, że wiele osób zatraciło umiejętność bycia „oględnym”. Ciała ofiar katastrofy zostały sprowadzone niemal wyłącznie do poziomu dowodów w sprawie, zostały odczłowieczone. A przez to ludzie, którzy zginęli w katastrofie smoleńskiej, stali się ofiarami po raz drugi.

Ekshumacje były nawet w mniejszym stopniu uprzedmiotowieniem ciał ofiar, a bardziej bliskich, którzy po nich zostali. To niestety jest w pewnym sensie element współczesnej polityki, w której nie ma świętości, nie ma rzeczy, których nie wypada robić lub mówić. Brak szacunku dla zmarłych i ich rodzin jest elementem większej całości – obniżenia standardów etycznych w debacie publicznej. Skończyły się czasy mówienia przeciwnikowi politycznemu „nie zgadzam się z szanownym przedmówcą”, nastąpiły czasy mówienia „jesteś idiotą”.

Jak można przeprowadzać ekshumacje na siłę, wbrew rodzinom? Ci, którzy to robią, nic nie czują?
Możemy się kłócić o to, jak daleko trzeba być oględnym w obchodzeniu się ze zwłokami, ale na pewno nie będziemy się kłócić, jak daleko trzeba być przyzwoitym wobec tych, którzy żyją, a w szczególności rodzin i bliskich osób zmarłych.

Nierespektowanie i nieliczenie się z wolą rodziny zmarłego jest przede wszystkim objawem braku najbardziej podstawowego szacunku dla innych. Nie wspominam nawet o zwykłym, ludzkim odruchu, jakim jest współczucie.

Być może niektórych na takie odruchy nie stać. Ale brak szacunku, czyli rozpoznania, że ten drugi też jest człowiekiem, jest już sygnałem ostrzegawczym.

Będziemy umieli jeszcze kiedyś ze sobą normalnie dyskutować? Czy ten mur dzielący Polaków będzie coraz wyższy?
Prawda jest taka, że polityka jest domeną polaryzacji…

Aż takiej?
Teraz

mamy do czynienia z nasileniem się tej polaryzacji. Nie widzę niestety oznak jej przezwyciężenia. To jest trend, który dotyczy dużych zbiorowości i trudno powiedzieć, jakim instrumentem można by go powstrzymać lub przynajmniej spowolnić.

Ja widzę tylko dwie możliwości: albo pojawi się charyzmatyczny przywódca, który ujmie wszystkich – to jest mało prawdopodobne, zwłaszcza w dzisiejszych czasach; albo po prostu dojdzie do cywilizacyjnej katastrofy, w wyniku której przestaniemy być zdolni do funkcjonowania w takich społeczeństwach. Nie wiem, jaką formę miałaby ona przybrać. Mogłaby to być katastrofa polityczna albo katastrofa gospodarcza. Ale myślę, że tylko katastrofa jest w stanie pokazać ludziom, że to, o co się teraz kłócą, nie jest najważniejsze.

Czymś takim miała być katastrofa smoleńska, a stało się odwrotnie.
Katastrofa, o której mówię, to coś innego. Musiałaby ona dotknąć wszystkich osobiście i zmienić świat.

Musielibyśmy zobaczyć, jak bardzo nie docenialiśmy tego, co mamy, że kłóciliśmy się nie o to, co najważniejsze, i zdefiniować swój świat od nowa.

Czym jest dzisiaj wspólnota?
Wspólnoty zwykle definiuje się za pomocą praktyk społecznych i przywiązania do wartości. Wspólnotę można pojmować także konserwatywnie, myśląc o mitycznej wspólnocie ludzi o tych samych poglądach. Na drugim końcu jest wspólnota rozumiana na współczesny, demokratyczno-liberalny sposób, kiedy to mówimy o wspólnocie wartości, przywiązaniu do ideałów, które sprawiają, że wiemy, czego oczekiwać od innych i jak mamy się zachować. Ten drugi model nie jest niemożliwy, ale jest trudny do zrealizowania, zwłaszcza w dużych społeczeństwach.

Czyli jako naród nie możemy się nazwać wspólnotą?
W Polsce

dominuje wyobrażenie narodu jako wspólnoty historyczno-etnicznej. I to jest nasze nieszczęście, bo zawsze będziemy się kłócili o historię i przynależność etniczną.

Natomiast można też rozumieć wspólnotę narodową i obywatelską w kategoriach wartości, np. patriotyzmu konstytucyjnego. Wtedy wiąże nas uznanie wartości zapisanych w konstytucji, czyli możemy pomijać naszą etniczność i historyczność. Zamiast patrzeć w przeszłość i na to, kto jest bardziej, a kto mniej Polakiem, dzięki wspólnocie wartości możemy patrzeć w przyszłość.

Przywiązanie do wartości zmusza do myślenia o tym, co będzie i jak wspólnie kształtować zbiorowość. Taki patriotyzm być może zaczyna się w Polsce budzić, ale nie sądzę, żeby przybierał jakąś większą skalę.

Na razie jesteśmy w stanie pokłócić się o to, czym jest patriotyzm i kto jest patriotą.
Myślę, że zmiany w Europie i na świecie doprowadzą do tego, że patriotyzm etniczny, lokalny będzie się stawał coraz bardziej poboczny. Na znaczeniu będzie zyskiwał patriotyzm europejski, przywiązanie do pewnej kultury i wartości, które kształtują współczesną Europę. Nie jestem w stanie określić, w jakim stopniu to są przewidywania, a w jakim po prostu wyrażanie moich nadziei. Ale wierzę, że takie właśnie będzie społeczeństwo przyszłości.

Dlaczego Kościół nie chce być ostoją pojednania? Mógłby się włączyć i zaprotestować wtedy, kiedy łamana jest konstytucja, a stoi z boku.
Nie jest pani osamotniona w ocenie, że

Kościół, stojąc na straży pewnych ideałów, powinien się bardziej angażować w życie społeczne i polityczne. I jest to zrozumiałe. Konstytucja nie zawiera norm i wartości niezgodnych z nauczaniem Kościoła, wręcz przeciwnie. Dzisiejsze myślenie o demokracji i konstytucji wyrosło przecież z kultury chrześcijańskiej.

Wydaje mi się, że niewystarczające zaangażowanie Kościoła to kwestia mechanizmów instytucjonalnych. Kościół jak każda wielka instytucja jest ociężały w działaniu. Zmiana w Kościele będzie następowała, ale nie będzie to zmiana szybka. Poza tym ta reforma nie może się dokonywać w sposób rewolucyjny, do zmiany potrzeba odpowiednich ludzi.

Podczas naszej ostatniej rozmowy powiedział pan, że „zdobywając demokrację, nie nauczyliśmy się w niej żyć”. Już się nie nauczymy?
Nauczymy się, tylko pytanie, kiedy i kto z nas.

Mam wrażenie, że młodzi ludzie mają już spore osiągnięcia, bo dla nich środowisko demokratycznego życia jest czymś oczywistym. To być może skutkuje brakiem czujności. Z drugiej strony ich nauka jest utrudniona, bo uczą się najgorszym możliwym sposobem, czyli przez funkcjonowanie w takiej demokracji, jaką ona jest, ze wszystkimi niedoskonałościami.

W szkole nie dowiadują się, o co chodzi w demokracji. Przeciętny uczeń szkoły średniej niewiele wie na temat ideałów i wartości, które uzasadniają na przykład trójpodział władz. Edukacja obywatelska w polskich szkołach jest niestety efemerydą. Ale i tak młodzi robią postępy, większe niż starsi.

Starsi nie wiedzieli, o co walczą?
No właśnie mieliśmy mało realistyczny obraz demokracji. Większość postulatów gdańskich miała charakter socjalny.

Mało kto w latach 80. miał wyobrażenie, jak wygląda życie w gospodarce, która nie jest centralnie planowana. Nie mieliśmy odpowiedniej wiedzy. Sądziliśmy, że funkcjonowanie w gospodarce rynkowej i państwie demokratycznym przychodzi samo, że nie trzeba się go uczyć. Dzisiaj wiemy i widzimy, że to nieprawda.

Konieczna jest edukacja obywatelska, która jest częścią życia na przykład Amerykanów czy społeczeństw Europy Zachodniej. Tam się nie zakłada, że człowiek jest spontanicznie przystosowany do funkcjonowania w demokracji.

Dlatego tak łatwo poszło PiS-owi zniszczenie podstawowych państwowych instytucji?
Spora część obywateli się nie sprzeciwia, bo pyta: o co chodzi? A to jest spowodowane właśnie brakiem edukacji.

Gdybyśmy wiedzieli, jaką rolę odgrywają poszczególne rozwiązania prawne i porządek publiczny społeczeństwa demokratycznego, to pewne rzeczy od razu by nas raziły.

Jest jeszcze poczucie wolności, o którą też walczyliśmy…
I mamy pewnego rodzaju poczucie wolności. Istnieją co najmniej dwa wymiary wolności jednostki. Jeden to wolność prywatna, czyli układanie sobie życia w sposób, który nam najbardziej pasuje. Jest też wolność w sferze publicznej. Znaczna część obywateli nie dostrzega związku między nimi. Podejrzewam – a może mam nadzieję – że w życiu znakomitej większości z nas nigdy nie dojdzie do sytuacji, w której ograniczenia swobód w sferze publicznej dotkną sfery prywatnej. I w tych sprawach znowu niezbędna jest edukacja. Może się mylę pokładając nadzieje w edukacji publicznej. Ale wciąż wierzę w siłę wiedzy i zdolności człowieka do rozumnego działania.

Szaleństwo PiS to metoda na Polexit

W Sądzie Najwyższym sytuacja jest paradoksalna. Czterdzieści osób, które ostatnio tam trafiły stopniowo dopuszczane są do orzekania i włączane do składów sędziowskich. Każda z nich niestety oceniana była przez nową KRS, której legalność zakwestionował sam SN, wysyłając pytania prejudycjalne do TSUE.  Na dodatek taka praktyka SN stoi w jawnej sprzeczności z tymi pytaniami. Dopuszczenie „nowych” do orzekania jest jednoznaczne z uznaniem legalności działania nowej KRS – która ich oceniała.

Sytuacja ta jest nie do przyjęcia dla całego środowiska sędziowskiego i wywołała ogromne oburzenie.

„My sobie dla nich, tych z SN, „wypruwamy żyły”, ciąga nas rzecznik dyscypliny za udział w manifestacjach, a oni chcą teraz kolaborować z tymi dublerami?” – pyta jeden z sędziów sądów powszechnych. /…/ „Przecież wielu z nas może ponieść konsekwencje za udział w manifestacjach w obronie właśnie Sądu Najwyższego. I są to konsekwencje realne, łącznie z utratą pracy i wydaleniem z zawodu sędziego, bo to może nam zrobić rzecznik dyscypliny – podkreśla. – Dlatego nie potrafimy zrozumieć tego „rozdwojenia jaźni”, jakie zapanowało w SN. Bo skoro pytają TSUE o legalność KRS, to jak jednocześnie mogą dopuszczać do orzekania osoby, które ta nielegalna Rada wynominowała? – pyta sędzia.

W ocenie byłego Rzecznika Praw Obywatelskich, prof. Andrzeja Zolla „nowi” w SN nie powinni zostać dopuszczeni do orzekania. „Tak nie powinno być – mówi prawnik. „Stojąc na ściśle prawnym stanowisku, powinno się poczekać, aż TSUE wyda w tej sprawie orzeczenie. Do tego czasu ci „nowi” orzekać nie powinni – podkreśla.

Prof. Zoll mówi też, że znając niemal wszystkich „starych” sędziów SN może zrozumieć, jakimi motywami się kierowali. „Chcieli zapewne choć trochę załagodzić te napięcia, które ostatnio wokół Sądu Najwyższego narastały” – wyjaśnia.  „I tak „po ludzku” można ich zrozumieć, jednak prawniczo tego się nie da wyjaśnić – podkreśla prof. Zoll. Ponadto uważa, że ten „sejmowy” wybór sędziów do KRS powinien zostać unieważniony i należałoby powołać nowy skład Rady. Bo nie ulega wątpliwości, że jeśli sędziów do KRS wybierają politycy, to ten organ został powołany w sposób niekonstytucyjny – zaznacza prawnik. – „Konstytucja wprost stanowi, że sędziów do Rady wybierać powinni bowiem inni sędziowie” – kwituje prof. Zoll.

>>>

TSUE stosuje tryb przyspieszony w sprawie skargi KE na pisowską ustawę o SN

Tak zdecydował prezes Trybunału Sprawiedliwości w Luksemburgu Koen Lenaerts. To oznacza, że skarga Komisji zostanie rozpatrzona w ciągu kilku miesięcy. Zazwyczaj prace nad skargami KE trwają przeciętnie prawie dwa lata.

Przypomnijmy, że Komisja w złożonej przez siebie skardze pisała, że pisowska ustawa o Sądzie Najwyższym, odsyłająca część sędziów w stan spoczynku, łamie unijne prawo. Dwa tygodnie temu Trybunał Sprawiedliwości UE zdecydował o zastosowaniu tzw. środków tymczasowych i zawieszeniu stosowania ustawy o SN.

16 listopada odbędzie się wysłuchanie stron. Rozprawa – ze względu na wagę sprawy – odbędzie się przed Wielką Izbą Trybunału. W jej skład wchodzi 15 sędziów, w tym prezes i wiceprezes. Ze sprawy wyłączył się polski sędzia TSUE prof. Marek Safjan.

Po wysłuchaniu obu stron – Polski i Komisji – unijny Trybunał wyda ostateczne orzeczenie w sprawie środków tymczasowych, od którego nie będzie odwołania. Za jego złamanie grożą kary finansowe.

W PiS trzęsienie ziemi. Ziobro na szafocie

– Stanowisko MSZ nie jest wiążące dla Trybunału Konstytucyjnego. A wiemy, że z polskim TK dzieje się źle – mówił w TOK FM prof. Marcin Matczak. Według MSZ wniosek ministra Ziobry do TK w sprawie unijnego traktatu jest bezzasadny.

– Prawniczo to stanowisko nie jest zaskakujące, ono jest dosyć oczywiste. To stanowisko ministra Ziobry było zaskakujące –  tak prof. Matczak komentuje opinię polskiego MSZ na temat wniosku ministra Zbigniewa Ziobry. w sprawie zgodności z konstytucją traktatu unijnego.

Przypomnijmy, że dokument przygotowany przez ministra sprawiedliwości uznano za wstęp do wyprowadzenia Polski z Unii Europejskiej.

Borys Budka ostrzega: Pytania Ziobry do Trybunału Konstytucyjnego to przygotowanie do polexitu>>>

Jak informuje „Gazeta Wyborcza”, MSZ w 16-stronicowym dokumencie stwierdza, że wniosek złożony przez ministra sprawiedliwości prokuratora generalnego jest bezzasadny. „Powołując się na ten konkretny wyrok, szef MSZ Jacek Czaputowicz wykazuje, że TK badał już sprawę pytań prejudycjalnych i nie kwestionował wówczas zasadności ich zadawania” – cytuje „GW”.

Prawniczo stanowisko MSZ nie jest zaskoczeniem, ale z punktu widzenia polityki może zaskakiwać. – Według mnie opinia MSZ jest dobra, bo wniosek min. Ziobry był po prostu zły. Politycznie to jest trzęsienie ziemi – ocenił w Poranku Radia TOK FM prof. Matczak.

– Czy jest możliwe, żeby Trybunał Konstytucyjny – po otrzymaniu opinii MSZ – mógł rozstrzygnąć na korzyść Zbigniewa Ziobry? – pytał Piotr Kraśko.

– Oczywiście, że to możliwe. Stanowisko ministerstwa nie jest wiążące dla Trybunału Konstytucyjnego. A wiemy, od dłuższego czasu, że z polskim TK dzieje się źle. Ta instytucja nie pełni już funkcji recenzenta działań rządu, a funkcji kogoś, kto wspiera tę władzę. Nie spodziewam się, niestety, że TK może w tej sprawie orzec zupełnie niezależnie. Nie mam więc poczucia, że bardzo sensowne argumenty ministra Czaputowicza mogą odegrać jakąś rolę. Niestety, na decyzję TK chyba będą miały wpływ kwestie polityczne niż prawne. To bardzo smutne – ocenił prawnik.

„Antysądowy amok”

Krakowski sąd uznał za zasadne odwołanie Jacka Majchrowskiego w sprawie słów premiera Morawieckiego. Szef rządu podczas konwencji wyborczej rywalki Majchrowskiego i Małgorzaty Wassermann zarzucił władzom Krakowa bezczynność ws. walki ze smogiem.

Szef KPRM Michał Dworczyk ocenił decyzję sądu w Krakowie za „całkowicie niezrozumiałą”. Mówił o „antyrządowym amoku”, który panuje w krakowskim sądzie.

– To element szerszego zjawiska, które moim zdaniem jest jednym z najbardziej smutnych aspektów kryzysu praworządności. Mamy do czynienia z sytuacją, kiedy właściwie każda decyzja sądu jest traktowana jak decyzja polityczna. Jeśli jest zgodna z oczekiwaniami polityka, to uważana jest za dobrą. A kiedy nie jest zgodna – polityk mówi o upolitycznieniu. Taka postawa jest uderzeniem w podstawy zaufania dla sądów, bo każdy następny wyrok każda ze stron może uznawać za polityczny – przestrzegał prof. Matczak w rozmowie z Piotrem Kraśką.

Według prawnika takie wypowiedzi jak słowa ministra Dworczyka powinny być krytykowane. Bo szef KPRM próbuje na siłę zrobić z decyzji prawnej – polityczną.

– Czy sędziowie powinni coś zrobić z tym, że minister mówi o decyzji politycznej? Czy też słowa o „antyrządowym amoku” powinni przyjąć do wiadomości? – pytał gospodarz „Poranka Radia TOK FM”.

– Dla mnie sprawa jest prosta, powinna interweniować Krajowa Rada Sądownictwa. To ciało, które stoi na straży niezależności sądów, niezawisłości sędziów. Normalnie KRS jest po to, żeby kiedy polityk wpada w amok antysądowy – bo tak trzeba tę wypowiedź nazwać – zaczyna tak poważnie krytykować sąd, to KRS powinna interweniować. Niestety, obecna KRS robi wszystko, a nie broni sędziów przed takimi atakami. To kolejna tragedia sporu, z którym mamy do czynienia – stwierdził prawnik.

Wolałbym mówić o koalicji prodemokratycznej. Powinni do niej dołączyć wszyscy – mówi Zbigniew Janas, legenda opozycji w PRL. – Ale powtarzam: po pierwsze, nie nerwowo. Jest jeszcze trochę czasu do wyborów europejskich, w których też można stworzyć koalicję i sprawdzić, jak zadziała. To jest bardzo dobry moment do „zwarcia” z antydemokratycznym i antyeuropejskim obozem. Niedługo zapewne przyjdzie czas na poważne rozmowy, co dalej. Muszę przyznać, że zaimponowało mi to, w jaki sposób lider PO zrealizował porozumienie z Nowoczesną. Ta partia jest w bardzo trudnej sytuacji, poza jednym aspektem – ma świetnych ludzi i walczące posłanki. Grzegorz Schetyna chyba to dostrzegł i bardzo lojalnie zrealizował to porozumienie. A to jest bardzo dobry sygnał dla innych. Te wybory jednak pokazały niektórym, w jakim są miejscu i powinni w związku z tym przestać myśleć, że sami zdobędą świat – dodaje.

KAMILA TERPIAŁ: Zacznijmy od wyniku wyborów samorządowych. PiS procentowo wygrał wybory do sejmików, ale samodzielnie będzie rządził w sześciu. Przegrał za to w większości większych miast…

ZBIGNIEW JANAS: Powiedzmy wprost: dostał łupnia!

Wybory samorządowe pokazały, że PiS jednak ma z kim przegrać?
Tak i dały opozycji trochę wiatru w żagle. Ale za wcześnie jeszcze, aby mówić, że ma PiS na widelcu. Aby ta szansa została wykorzystana w wyborach parlamentarnych, potrzeba będzie wiele pracy, zabiegów i rozmów. W międzyczasie mamy wybory europejskie, w których opozycja ma silniejszą pozycję niż PiS. To będzie kolejny krok, ale nie można go zmarnować.

Jest jeszcze ważna rzecz, która cały czas siedzi mi w głowie. To, jak społeczeństwo przez następny rok będzie postrzegało opozycję, a przede wszystkim Koalicję Obywatelską, będzie uzależnione od tego, co zrobią najważniejsi prezydenci miast. Nie tylko od tego, jakie będą mieli programy, ale także, jak wykonają swoje zapowiedzi.

Wszystkie oczy będą skierowane na Rafała Trzaskowskiego?
I na Hannę Zdanowską. To oni będą pokazywali rzeczywistą twarz opozycji. To są prezydenci dwóch największych miast. Warszawa jest miastem, które ma tak dużą potęgę, także finansową, że ona może wyznaczać i pokazywać standardy działania KO, mam nadzieję poszerzonej, w różnych ważnych dziedzinach życia. Dla mnie to jest i będzie najważniejsze. Na laurach nie mogą spocząć oczywiście także prezydenci innych miast.

Zdziwiła pana mobilizacja wyborców, także w Warszawie?
Nie zdziwiła mnie.

Przypominam, że w 2007 roku PiS rządząc, przegrał wybory i to znacząco. Wtedy też była pełna mobilizacja i PiS zapłacił cenę za swoją politykę. Dlatego byłem na to przygotowany.

W lokalu wyborczym na warszawskim Ursynowie, gdzie głosowałem, od początku było widać, że jest więcej wyborców niż zwykle.

Też stał pan w kolejce?
Tak. I to było bardzo przyjemne. Chociaż przyznam, że trzeba przemyśleć organizację wyborów. Było za mało miejsca, stolików, pracowników komisji. Mam nadzieję, że PKW to dostrzegła. W wyborach parlamentarnych mobilizacja może być jeszcze większa…

Ma pan nadzieję, że przed wyborami parlamentarnymi powstanie szeroka koalicja anty-PiS. Jak szeroka?
Wolałbym mówić o koalicji prodemokratycznej. Powinni do niej dołączyć wszyscy. Przypomnę, że jak liderzy próbowali podejmować rozmowy o jakimkolwiek porozumieniu tuż po wygranych przez PiS wyborach, mówiłem, że to za wcześnie. Wtedy jeszcze nie było wiadomo, kto jest mocny, a kto słaby. Teraz to się zmieniło, widzimy polityczną szachownicę wyraźniej.

Mam też przemyślenia dotyczące PSL-u. To „inna” partia, małomiasteczkowa, wiejska i bardzo dobrze, jest wartością na scenie politycznej. Poza ludowcami myślę, że teoretycznie wszyscy mogą się porozumieć. Są rzeczy, w których znajdą wspólny język, a w innych mogą przecież zostać przy swoich poglądach i zostawić ich realizację na „po wyborach”. Taka paleta poglądów jest potrzebna.

Dlaczego wykluczył pan z tej koalicji PSL? Nie rozumiem.
Nie mówię, że porozumienie z ludowcami jest niemożliwe. Zwracam tylko uwagę na specyfikę tej partii. Być może warto ją zachować. Pozostałe partie wygrywają w miastach, ale mają większy problem z elektoratem wiejskim. Chociaż on się też zmienia. Myślę, że wiele będzie zależało do sondaży. Gdyby PSL okazał się bardzo słaby, to zapewne nie będzie innego wyjścia.

Wybory samorządowe były swego rodzaju testem. Politycy dojrzeli do prawdziwej, merytorycznej rozmowy?
Do polityki nie idą święci anielscy, tylko często bardzo twardzi i ambitni ludzie. Trochę czasu musi zapewne upłynąć. Oni też umieją kalkulować. Muszę przyznać, że zaimponowało mi to, w jaki sposób lider PO zrealizował porozumienie z Nowoczesną. Ta partia jest w bardzo trudnej sytuacji, poza jednym aspektem – ma świetnych ludzi i walczące posłanki. Grzegorz Schetyna chyba to dostrzegł i bardzo lojalnie zrealizował to porozumienie. A to jest bardzo dobry sygnał dla innych. Te wybory jednak pokazały niektórym, w jakim są miejscu i powinni w związku z tym przestać myśleć, że sami zdobędą świat.

Mówi pan o SLD? Z Włodzimierzem Czarzastym trudniej będzie się porozumieć niż z Katarzyną Lubnauer czy Barbarą Nowacką?

Członkowie SLD mogą dokonać zmiany na fotelu przewodniczącego. Spokojnie. Poza tym on też nie jest idiotą. Ma chyba ogląd sytuacji. Zachęcam wszystkich do rozmowy.

Może na czele SLD powinna stanąć kobieta?
Nie wykluczam, że coś takiego może się wydarzyć. Ale powtarzam – po pierwsze, nie nerwowo. Jest jeszcze trochę czasu do wyborów europejskich, w których też można stworzyć koalicję i sprawdzić, jak zadziała. To jest bardzo dobry moment do „zwarcia” z antydemokratycznym i antyeuropejskim obozem. Niedługo zapewne przyjdzie czas na poważne rozmowy, co dalej.

A co dalej będzie robił PiS? Zaostrzy kurs i zacznie się „prawdziwa wojna”, czy schowa broń do kieszeni?
Myślę, że będziemy obserwowali różne fazy. Będzie faza gromkich okrzyków i podskoków, a potem faza uspokojenia. PiS będzie musiał umacniać swój elektorat, a dopiero później robić skok na resztę. Poza tym trzeba uwzględnić fakt, że władza straciła trochę kart przetargowych i ich polityczna uroda zbladła.

Opozycja pokazała, że nie da się tak łatwo wyeliminować. PiS musi zmieniać narrację, bo wyborca europejski jest inny niż samorządowy czy tym bardziej parlamentarny. Oni to niestety potrafią robić. Ale dobrze byłoby, żeby ludzie zapamiętywali cały ciąg wydarzeń. To będzie miało wpływ na ich decyzję.

Teraz czeka nas faza uspokojenia?
Nie, teraz będą kombinowali. Bez Sądu Najwyższego nie zrealizują swojego planu przejęcia wszystkiego. Opozycja i UE nie mogą na to pozwolić. Musimy sobie uświadomić, że upolitycznili już sądy niższej instancji. Przyznam, że jestem bardzo zbudowany postawą sędziów. Wcześniej myślałem, że tam idea nie jest najważniejsza, tylko własna pozycja, a okazuje się, że dla wielu jednak jest, bo złożyli przysięgę. Nie poddają się, nie ulegają szantażowi i walczą.

Pan dobrze wie, czym grozi upolitycznienie sądów.
Szczerze powiem, że ta pamięć o przeszłości jest jakaś dziwna. Ja akurat „siedziałem” krótko i to właściwie pod sam koniec. Byłem jednym z ostatnich więźniów politycznych. Ale mam przyjaciół, którzy spędzili w więzieniu kilka lat. Niektórzy z nich uważają, że to, co się dzisiaj dzieje, jest dobre. Nie rozumiem tego. Przecież byli skazani przez upolitycznionych sędziów, nie mogli im pomóc najwybitniejsi adwokaci, którzy też wiele ryzykowali. Musimy sobie przypominać, co się działo i stawiać jasne granice.

To, co robi PiS, nie jest żadną reformą, władza chce mieć po prostu nad sądami kontrolę. Ona się przydaje w pojedynczych przypadkach, ale chodzi także o efekt mrożący. Nie możemy do tego dopuścić, bo to się źle skończy. Pokazaliśmy, że PiS nie może wszystkiego. Ludzie muszą być zmobilizowani, bo walka się nie skończyła i trzeba ją wygrać. Mówię o walce politycznej oczywiście…

Często ta walka przekłada się na zwykłe życie. Niektóre rodziny się rozpadają, bo ludzie nie potrafią ze sobą rozmawiać. Jak głęboko sięga ten podział?
Ale są rodziny, które dają sobie radę.

Mój brat na przykład jest fanatycznym pisowcem. Zostaliśmy już tylko we dwóch, więc nie mamy innego wyjścia i musimy się dogadać. Co ciekawe, obaj mamy solidarnościowe korzenie, siedzieliśmy w więzieniu, a teraz on nie zgadza się ze mną, a ja z nim. Nauczyliśmy się po prostu spuszczać powietrze z balona politycznych emocji. Mam nadzieję, że inni też się tego nauczą.

Poza tym zbliża się Wszystkich Świętych, a to jest czas na wyciszenie, zbliżenie, wspominanie. Powinniśmy pomyśleć o tych, którzy byli nam bliscy. W Ursusie myślimy o naszych przyjaciołach, którzy wywalczyli nam wolność.

Później jest za to Święto Niepodległości i to wyjątkowe, bo przypada 100-lecie odzyskania niepodległości. Ale wyjątkowego świętowania nie będzie. Przykro panu?
Jak o tym myślę, to mam przed oczami obchody 25-lecia wyborów 4 czerwca. Miałem zresztą przyjemność w nich uczestniczyć, bo wtedy jeszcze był zwyczaj, że na takie uroczystości zapraszało się tzw. przywódców podziemia i „Solidarności”, ale teraz już się nas nie zaprasza. Na Placu Zamkowym przemawiał prezydent USA Barack Obama, obecni byli prezydenci lub premierzy najważniejszych państw europejskich. Wtedy tak świętowaliśmy kolejne odzyskanie wolności.

Gdzie teraz jesteśmy? Gdzie nas ta władza zaprowadziła? Pytania są retoryczne. Będziemy kisić się we własnym sosie i negatywnych emocjach. To będzie takie typowe listopadowe święto – smutne. Nie o to chodziło.

Po raz kolejny zawładną nim narodowcy?
Tak będzie. Ci, którzy rządzą, muszą zrobić poważny rachunek sumienia. Na szczęście będzie wiele obchodów lokalnych, bez narodowców. Tam, mam nadzieję, będzie inna, radosna atmosfera. To pokazuje także siłę lokalności i to, że ludzie na dole inaczej myślą i potrafią się bawić.

Dziwi się pan opozycji, że odmawia udziału w oficjalnych uroczystościach?
Nie dziwię się. Próbowałem raz przełamać ten schemat, przyjąłem zaproszenie Andrzeja Dudy i stawiłem się w Pałacu Prezydenckim. Teraz niektórzy się ze mnie podśmiewają. Nie przyniosło mi to wstydu, ale nie przyniosło także efektu. Uznałem więc obowiązujące realia.

Śmieszy pana inicjatywa ogłoszenia 12 listopada dniem wolnym od pracy?
To w sumie nic złego.

Śmiać się trzeba, ale przez łzy, z tego, w jaki sposób PiS traktuje swoich parlamentarzystów. Oni powinni przemyśleć sobie pewne rzeczy.

To było kolejne upokorzenie Pparlamentu, czyli miejsca, które kiedyś było ważne. Chwały im to nie przyniesie. A ludziom życzę po prostu, żeby się dobrze tego wolnego dnia bawili.

>>>

Ziobro dostał kopa w żyć i leci na śmietnik historii

Coraz więcej wskazuje na to, że w ostatecznym rozrachunku po kampanii wyborczej głównym winnym zostanie uznany minister sprawiedliwości Zbigniew Ziobro. Jego wniosek do Trybunału Konstytucyjnego o zbadanie zgodności traktatu o funkcjonowaniu UE z polską ustawą zasadniczą w zakresie udzielania odpowiedzi na takie pytania prejudycjalne, jak te zadane przez Sąd Najwyższy został właśnie spektakularnie zaorany przez kolegę Ziobry z rządu Morawieckiego, a mianowicie szefa MSZ Jacka Czaputowicza.

Resort dyplomacji wysłał bowiem do Prezes TK Julii Przyłębskiej pismo, w którym rozbija w pył argumentację resortu sprawiedliwości, udziela, niczym uczniakowi, łopatologicznego wykładu z prawa europejskiego i jego statusu w polskiej przestrzeni publicznej a na koniec wbija także szpilę prezydentowi, stwierdzając wprost, że TSUE miał prawo zawiesić stosowanie kontrowersyjnych zapisów ustawy o Sądzie Najwyższym, a Andrzej Duda to zawieszenie ostentacyjnie zignorował.

Urzędnicy Jacka Czaputowicza bezlitośnie przypominają, że polski Trybunał Konstytucyjny nie ma kompetencji, by badać prawo unijne, które Polska przyjęła “jako dorobek wspólnotowy” wchodząc do UE. Przypomniał także wyrok samego TK z 2015 roku, który już się w tej sprawie wypowiadał, a więc wiąże tę instytucję własnym orzeczeniem.

Jak pisze portal OKO.press, minister Czaputowicz nie zgadza się z interpretacją relacji pomiędzy unijnym prawem a polską konstytucją przedstawioną we wniosku Ziobry. Argumentuje, że:

  • kompetencje TK do badania konstytucyjności unijnych traktatów są niejasne, a według części badaczy powinny ograniczyć się tylko do traktatów akcesyjnych;
  • sam TK potwierdził, że nie bada konstytucyjności unijnych traktatów;
  • prawo UE jest specyficzne i może być traktowane inaczej niż typowe prawo międzynarodowe;
  • artykuł kwestionowany przez Ziobrę to część unijnego dorobku prawnego – zaakceptowaliśmy go z góry przystępując do UE.

„Głównym celem właściwości przyznanej Trybunałowi na podstawie art. 267 TFUE jest zapewnienie, by prawo Unii Europejskiej było stosowane w sposób jednolity przez sądy krajowe. Procedura odesłania prejudycjalnego ustanowiona w art. 267 TFUE jest instrumentem proceduralnym mającym istotne znaczenie dla zapewnienia spójnego stosowania i przestrzegania prawa Unii przed wszystkimi sądami krajowymi państw członkowskich” – możemy przeczytać w piśmie MSZ.

Komentarzy internautów w tej sprawie nie brakuje. Wielu interpretuje takie pismo szefa MSZ jako kolejny akt wojny, jaką z ministrem Ziobrą toczy premier Morawiecki.Ciekawe jest to, że tak bezpośredni atak na ministra sprawiedliwości przeprowadził akurat Czaputowicz, który w PiS wciąż jest traktowany jako ciało “obce” w PiS, a wiele miesięcy temu został nazwany przez lidera PiS “eksperymentem” na tym stanowisku. Z kolei zdaniem politologa z UW Olgierda Annusewicza, takie stanowisko MSZ to zapowiedź kolejnego przesilenia w obozie władzy.

>>>

Jedno jest jednak pewne. Komunikat z MSZ zdaje się zwiastować stopniowe wycofywanie się obozu władzy z walki o taki kształt Sądu Najwyższego, jaki przeforsowano kontrowersyjnymi ustawami i sześcioma nowelizacjami do nich. Być może prezes Kaczyński już wie, że cena ustępstw może być wysoka i być może będzie wymagała głowy głównego sprawcy tego konfliktu, czyli właśnie lidera Solidarnej Polski. Nic bowiem lepiej nie przekona wyborców centrowych, że PiS wcale nie chce “Polexitu”, jak pozbycie się z rządu osoby, która całą awanturę wokoł tej kwestii uruchomiła.

– Sądy mają prawo składać pytania prejudycjalne, ale nie w kwestii dotyczącej ustroju wymiaru sprawiedliwości – powiedział dzisiaj wiceminister sprawiedliwości Michał Wójcik.

  • Zbigniew Ziobro wysłał do Trybunału Konstytucyjnego wniosek o uznanie za niekonstytucyjną regulację prawa europejskiego w zakresie dopuszczalności występowania przez polskie sądy z pytaniami do TSUE
  • Zdaniem Ministerstwa Spraw Zagranicznych, wniosek został złożony bezpodstawnie. „TK badał już sprawę pytań prejudycjalnych i nie kwestionował wówczas zasadności ich zadawania” – napisał szef MZS Jacek Czaputowicz
  • Wiceminister sprawiedliwości Michał Wójcik nie ukrywa swojego zaskoczenia postawą MSZ. – Jeżeli Trybunał Konstytucyjny może badać cały traktat, to może badać przepis – argumentuje Wójcik

Prokurator generalny Zbigniew Ziobro wniósł do TK o uznanie za niekonstytucyjną regulacji prawa europejskiego w zakresie dopuszczalności występowania przez polskie sądy z pytaniami do Trybunału Sprawiedliwości UE w sprawach dotyczących sądownictwa. Chodzi o ocenę konstytucyjności treści normatywnych zawartych w art. 267 Traktatu o funkcjonowaniu UE, który dotyczy procedury pytań prejudycjalnych.

Wniosek Ziobry do TK to rozszerzenie poprzedniego jego wniosku z sierpnia br. Wówczas Ziobro skierował do TK wniosek dotyczący przepisów, na podstawie których Sąd Najwyższy na początku sierpnia br. zawiesił niektóre zapisy nowej ustawy o SN. Wtedy – na początku sierpnia – Kancelaria Prezydenta oświadczyła, że działanie SN, polegające na zawieszeniu stosowania niektórych przepisów ustawy o SN, nastąpiło bez prawidłowej podstawy prawnej i nie wywiera skutków wobec prezydenta ani jakiegokolwiek innego organu.

Do wniosku Ziobry odniosło się Ministerstwo Spraw Zagranicznych, o czym poinformowała wczoraj wieczorem wyborcza.pl. W przesłanym do Trybunału Konstytucyjnego stanowisku – zamieszczonym na portalu – wskazano, że polskie prawo nie przesądza w sposób jednoznaczny kwestii dopuszczalności kontroli konstytucyjnej aktów prawa pierwotnego UE (czyli unijnych traktatów – w tym przypadku jest to Traktat o funkcjonowaniu UE).

Wójcik: TK badał już sprawę pytań prejudycjalnych

Szef MSZ stwierdza, że istnieją rozbieżne stanowiska prawników, czy TK ma prawo badać unijne traktaty, czy tylko traktat akcesyjny. Czaputowicz wskazuje jednocześnie, że zgodność traktatu o przystąpieniu Rzeczpospolitej do Unii Europejskiej z polską konstytucją została przez Trybunał Konstytucyjny stwierdzona w 2005 r. „TK uznał w tym wyroku, że nie jest upoważniony do dokonywania samoistnej oceny konstytucyjności prawa pierwotnego UE. Taka kompetencja służy mu natomiast wobec traktatu akcesyjnego jako ratyfikowanej umowy międzynarodowej” – napisano.

Decyzja KRS ws. postanowienia TSUE. Sędziowie: uwierzymy, jak zobaczymy, bo ta Rada straciła walor wiarygodności

Ponadto, w wyroku z 2005 r. – zauważa minister – TK badał już sprawę pytań prejudycjalnych i nie kwestionował wówczas zasadności ich zadawania. Artykuł, który ma zostać zbadany na wniosek Ziobry, to część norm prawnych, które zostały zaakceptowane, gdy Polska wchodziła do UE – wynika ze stanowiska.

„W związku z tym, że sądy krajowe stosując prawo unijne, są zobowiązane wykładać je w sposób autonomiczny, instytucja odesłania prejudycjalnego zapewnia jednolite stosowanie norm prawa UE i pozwala, jeśli nie wyeliminować, to z pewnością ograniczyć ryzyko rozbieżnej wykładni i w konsekwencji stosowania tych samych norm prawa UE w poszczególnych państwach członkowskich w odmienny sposób” – podkreślił Czaputowicz.

„Jeżeli TK może badać cały traktat, to może badać przepis”

Wiceminister sprawiedliwości Michał Wójcik powiedział w TVP1, że „jest bardzo zaskoczony stanowiskiem MSZ”. – Prokurator Generalny jest rzecznikiem interesu publicznego, stoi na straży praworządności. To oznacza, że kiedy jest stosowana pewna praktyka przez sądy, która budzi bardzo daleko idące wątpliwości, chodzi o składanie pytań prejudycjalnych dot. konkretnie ustroju wymiaru sprawiedliwości, to Prokurator Generalny nie tylko ma prawo, ale ma obowiązek sprawdzić, czy czasem w tym zakresie nie narusza to polskiej konstytucji – mówił.

Wójcik podkreślił, że sądy „mają prawo składać pytania prejudycjalne, ale nie w kwestii dotyczącej ustroju wymiaru sprawiedliwości”.

Ponadto wiceminister sprawiedliwości ocenił, że „jeżeli Trybunał Konstytucyjny może badać cały traktat, to może badać przepis”.

– Prokuratorowi Generalnemu nie chodzi o zmianę traktatu, czy zmianę polskiej konstytucji, jakiejkolwiek ustawy. Tu chodzi o pewną praktykę, która pojawiła się w ostatnich kilku miesiącach, kiedy sądy zaczęły składać pytania prejudycjalne dot. ustroju wymiaru sprawiedliwości – mówił wiceminister.

Wyrok na Ziobrę już zapadł? MSZ wymierza ministrowi sprawiedliwości siarczysty policzek.

Morawiecki nic sobie nie robi z prawa, bo nie po to PiS reformuje sądownictwo, aby przestrzegać prawo

„Chcemy, aby już nigdy więcej nie było sędziów na telefon, żeby nie było sędziego Łączewskiego i innych, którzy mają pewne karty, których nie powinien mieć sędzia orzekający, wydający sprawiedliwe wyroki” – powiedziała Joanna Kopcińska – rzeczniczka PiS–owskiego rządu. Tak uzasadniała potrzebę przeprowadzenia reformy sądownictwa.

Zaatakowany w ten sposób sędzia – znany wcześniej z wydania wyroku skazującego na Mariusza Kamińskiego – zażądał od premiera Mateusza Morawieckiego wyjaśnienia tych słów.

Sędzia zapytał jakie konsekwencje służbowe zamierza wyciągnąć wobec swojej rzeczniczki premier, a jeżeli jest to stanowisko całego rządu, to czy działania wobec niego zlecali ministrowie: Mariusz Kamiński i Maciej Wąsik, których w 2015 roku sędzia skazał na karę więzienia.

Mija już trzeci miesiąc od momentu, gdy pismo sędziego wpłynęło do Kancelarii Prezesa Rady Ministrów, a pozostaje ono bez odpowiedzi.

„Z ubolewaniem przyjmuję bezczynność jednego z najważniejszych urzędów i osób w tym kraju. Tego rodzaju zaniechanie powoduje, że czuję się obywatelem drugiej kategorii” – mówi Łączewski.

Podkreśla, że szef rządu ma obowiązek na jego pismo odpowiedzieć, bo tak stanowi kodeks postępowania administracyjnego, a jeśli nie może tego uczynić – powinien poinformować autora pisma o powodach zwłoki w udzielaniu odpowiedzi.

Wojciech Łączewski zapowiedział, że w tej sytuacji skieruje do szefa rządu ponaglenie i jeśli w ciągu tygodnia nie nadejdzie odpowiedź, złoży skargę do sądu administracyjnego.

Ludzie, ratuj się kto może! Szczepionki wywołują epidemię masturbacji! 🙃

PiS z państwa zrobił piaskownicę

Dzień wolny 12 listopada wprowadzony przez PiS jest wręcz symbolem braku profesjonalizmu stanowienia prawa w naszym kraju. W tej inicjatywie wszystko nie działało jak należy – brak racjonalnych przesłanek, przesadnie ekspresowe tempo i zero myślenia o konsekwencjach swoich działań. Tymczasem te ostatnie mogą okazać się dla wielu Polaków bardzo poważne i mogę oni nie prędko zapomnieć władzy to, co uczyniła. Sprawę głębiej naświetlił Roman Giertych, który wskazał jak bardzo destrukcyjny może się okazać nowy dzień wolny dla działania wymiaru sprawiedliwości:

“Co ma zrobić pracodawca (jak chociażby autor tych słów), który nie wie, czy 12.11 ma zaplanować pracownikom pracę i czy będzie można przyjmować klientów, czy nie. Nie wiemy, czy będą sądy czynne, czy nie. Czy terminy posiedzeń sądowych na ten dzień są aktualne, czy nie. Nie wiemy nawet, czy terminy procesowe np. apelacji, kasacji, odpowiedzi na pozew będą przedłużone do 13.12, jeśli wypadają na 11 lub 12.11. Na terminy w sądach ludzie czekają wiele miesięcy. Te wyznaczone na 12.11 zostaną zniesione, a następne wyznaczone pewnie na luty, marzec. Czy ktoś pomyślał o tych ludziach? O ich problemach?”

Nowe wolne uderzy zatem w nikogo innego jak zwykłych ludzi, którzy mogą spóźnić się teraz z dostarczaniem do sądów dokumentów, albo których sprawy będą rozpatrywane z wielomiesięcznym opóźnieniem. Jest to nie tylko stracony czas, ale także często koszty, opóźnienie decyzji sądu, to najczęściej bowiem zatrzymanie do czasu rozstrzygnięcia wielu innych decyzji.

Jednak nie ma wątpliwości, że podobnych zawirowań będzie więcej. Widać to na przykładzie zakazu handlu, który z racji kolizji przepisów nie powinien 12 listopada obowiązywać.

Roman Giertych podsumowuje twardo jakie świadectwo o sobie wydaje dobra zmiana opisanym bublem prawnym:

Postępowanie PiS świadczy o tym, że ludzie ci nigdy nie prowadzili własnych firm, nie wystawiała faktur, nie zatrudniali pracowników, nie wiedzą co to znaczy odpowiedzialność za termin itd. Rządzą nami skrajni ignoranci. Nawet dnia wolnego nie potrafią przegłosować w terminie, który umożliwiałby jego zaplanowanie.”

Zdaniem prawnika konsekwencją powstałego chaosu mogą być masowe pozwy, które skończą się ogromnymi odszkodowaniami, za które nie zapłaci PiS, ale wszyscy podatnicy. Możemy zatem mówić o wielkim marnotrawstwie. Chyba nie tak miało wyglądać słynne “dotrzymywanie słowa” przez PiS w rządzie.

“Co ma zrobić pracodawca (jak chociażby autor tych słów), który nie wie, czy 12.11 ma zaplanować pracownikom pracę i czy będzie można przyjmować klientów, czy nie. Nie wiemy, czy będą sądy czynne, czy nie. Czy terminy posiedzeń sądowych na ten dzień są aktualne, czy nie. Nie wiemy nawet, czy terminy procesowe np. apelacji, kasacji, odpowiedzi na pozew będą przedłużone do 13.12, jeśli wypadają na 11 lub 12.11. Na terminy w sądach ludzie czekają wiele miesięcy. Te wyznaczone na 12.11 zostaną zniesione, a następne wyznaczone pewnie na luty, marzec. Czy ktoś pomyślał o tych ludziach? O ich problemach?”

Polexit – nie dajmy sobie wmówić, że Kaczyński nie wyprowadza Polski z UE

>>>

>>>

„Urocze…” – tak na Twitterze prezydent skomentował wspólną fotografię przywódców Francji, Niemiec, Rosji i Turcji. Zdjęcie Angeli Merkel, Emmanuela Macrona, Recepa Tayyipa Erdogana i Władimira Putina zostało wykonane podczas sobotniego szczytu w Stambule, poświęconego rozwiązaniu kryzysu syryjskiego.

Szefowa Nowoczesnej Katarzyna Lubnauer tak skomentowała wpis Dudy: – „Nie sądzę, żeby taki komentarz w imieniu Prezydenta RP był na miejscu. Chyba, że równa Pan do poziomu żarówki. Albo stracił kontrolę nad kontem”. To oczywiście nawiązanie do tłumaczeń Pawła Kukiza po zamieszczeniu przez niego skandalicznych wpisów w internecie.

Oburzenia wpisem Dudy nie kryli internauci. – „W Syrii zginęło ponad pół miliona ludzi. Spotykają się głowy państw, podejmując próbę rozmów rozwiązania tego dramatu, a pan Duda pisze „urocze”….to jest „polityka” (?!) Chyba tylko znana w waszych kręgach. Żenada”; – „Proszę usunąć ten wpis. Pan ma reprezentować majestat Najjaśniejszej Rzeczypospolitej, nie partykularyzm i prowincjonalizm”;

Szukanie rozwiązania konfliktu w Syrii, gdzie codziennie giną niewinni ludzie, dla naszego chłoptasia, udającego prezydenta jest „urocze”. Pewnie, ważniejsze jest pieprzenie głupot o żarówkach. Ten człowiek to pomyłka”; – „Ja już wolałam jak Pan rozmawiał z leśnym ruchadłem. Serio”; – „Pana następca w 2020 roku będzie miał sporo pracy, aby przywrócić powagę i godność urzędu prezydenta. Na szczęście do końca kadencji coraz bliżej”.

Dziennikarz Kuba Wątły i internauci skomentowali słowa Pawła Kukiza po jego kompromitujących wpisach na Twitterze.

Tusk byczy się

Z kolei „Rzeczpospolita” informuje, że Szydło wciąż ma ochronę jak premier, czyli porusza się w kolumnie dwóch samochodów ochronnych.

Dotychczasowe zasady były proste i nie przewidywały wyjątków. Premier po ustąpieniu z urzędu ma ochronę BOR przez sześć miesięcy ? z jednym samochodem i jednym oficerem. Tak jak jeździ dziś Szydło, w czasach rządu PO?PSL poruszali się tylko premierzy, a Donald Tusk dodatkowo nie zgadzał się na używanie aut pancernych. To bezsensowny koszt, za który płaci podatnik

Co za niegodziwość, żeby tak wypominać. Parafrazując – te samochody im się po prostu należały!

>>>

Były szef MSZ przypomina – dziś Kaczyński mówi, że plotki o Polexicie to kłamstwo, a jeszcze niedawno to samo mówił o stanowisku ministra obrony narodowej dla Antoniego Macierewicza.

Tymczasem możliwe, że właśnie rozpoczyna się proces repolonizacji mediów. Radio ZET, dziś należące do Czech Media Invest ma zostać sprzedane. Jak wieść gminna niesie, kupić je chce m.in. spółka Fratria, w której udziały mają m.in. bracia Karnowscy i senator PiS Grzegorz Bierecki. Fratria jest wydawcą periodyku „W Sieci”.

Sęk w tym, że kapitał Fratrii to około 5,5 mln, a cena wywoławcza Radia ZET wyniesie około 315 mln zł. Z pomocą kredytową ma przyjść bank Pekao S.A. z prezesem Michałem Krupińskim, który kojarzony jest ze Zbigniewem Ziobrą. Ładnie się panowie bawią…

Pierwszy raz słyszę o pośle i nie jest to najlepszy pierwszy raz. Jak podaje serwis rzeszow-news.pl do szpitala w Brzozowie w niedzielę wieczorem trafił krośnieński poseł PiS Piotr Babinetz. Potrącił dwóch chłopców w wieku 15 i 16 lat. Jak nieoficjalnie podaje portal poseł mógł być pod wpływem alkoholu. Poseł nie poddał się badaniu alkomatem.

Dudzie się odmawia, to produkt prezydentopodobny

>>>

W grudniu 2002 r. zakończyły się negocjacje w sprawie warunków naszego członkostwa w UE. W czerwcu 2003 r. Polacy w referendum powiedzieli Unii „tak”. 1 maja 2004 r. Polska stała się członkiem Unii Europejskiej. Ale jeszcze w listopadzie 2002 r., gdy negocjacje z Unią były na ostatniej prostej, członkostwo Polski w UE nie było takie oczywiste. Jarosław Kaczyński zaczął wątpić w sens naszej akcesji.

Były prezydent Lech Wałęsa poinformował, że został zaproszony do udziału w obchodach 100-lecia odzyskania niepodległości, ale odmówił.

Radio ZET poinformowało w tym tygodniu, że na oficjalne obchody stulecia niepodległości nie zostali zaproszeni ani Aleksander Kwaśniewski, ani Bronisław Komorowski.

Tego samego dnia doniesienia te skomentował prezydencki minister Wojciech Kolarski. Powiedział, że zaproszenia nie zostały jeszcze wysłane, ale trafią do obu prezydentów. 

– Prezydent Andrzej Duda co roku zaprasza wszystkich byłych prezydentów i premierów Polski. Zaproszenia wysyłane są zwykle na dwa, trzy tygodnie przed świętem. Zapewniam, że w tym roku jest tak samo – przekazał.

– Ufam, że w tym roku te zaproszenia zostaną przyjęte – dodał.

Jak się okazało, w obchodach nie weźmie udziału Lech Wałęsa. „Ja otrzymałem, ale odmawiam” – poinformował były prezydent.

O zbliżających się obchodach 100-lecia odzyskania niepodległości mówił w rozmowie z „Plusem Minusem” prezydent Andrzej Duda.

– Jeśli opozycja uważa, że nie może być razem z innymi choćby przy części uroczystości 11 listopada, to jest mi ogromnie przykro – powiedział prezydent.

– To święto samo w sobie jest tak ważne, symboliczne i wyjątkowe, że powinniśmy wspólnie je obchodzić. Przecież we wspólnym świętowaniu nie chodzi o to, żeby nagle pan prezes Jarosław Kaczyński miał poglądy jak pan przewodniczący Grzegorz Schetyna, a Schetyna jak ja. To jest niemożliwe – ocenił.

Były prezydent Bronisław Komorowski uważa, że zaproszenie PiS-u do wspólnego świętowania 100-lecia odzyskania niepodległości jest nieszczere.

O wspólne świętowanie 11 listopada zaapelował m.in. prezydent Andrzej Duda. Do udziału w oficjalnych obchodach zaproszono byłych prezydentów. Lech Wałęsa już poinformował, że z zaproszenia nie skorzysta.

O wspólnym uczestnictwie w obchodach mówił w TVN24 Bronisław Komorowski. – Chciałbym bardzo, żebyśmy doczekali w Polsce takiego momentu, kiedy będzie możliwe obchodzenie święta niepodległości w jak najszerszym składzie – mówił były prezydent.

– Nie można obrażać wszystkich, a potem ich zapraszać na wspólne świętowanie – dodał. Komorowski powiedział, że nadal pamięta oskarżenia o zdradę i słowa „zdradzieckie mordy”.

– Nie muszę niczego grać, niczego udawać, tworzyć fałszywych sytuacji, udawać, że się z kimś dobrze czuję, jeśli wiem, że jest między nami bariera nie do pokonania – ocenił.

– Jak mogę świętować z prezydentem, premierem, z ludźmi z tamtego układu, kiedy wiem, że oni naruszyli drugi, niesłychanie ważny filar naszej niepodległości jakim jest mocne członkostwo w Unii Europejskiej – dodał.

Zarówno przedsiębiorcy, jak i pracownicy, trwają w niepewności w związku

z 12 listopada. W piątek Senat przyjął projekt ustawy, czyniącej ten dzień wolnym od pracy. Teraz wróci do Sejmu, który będzie obradował dopiero 7 listopada. Po tym dokument musi podpisać jeszcze prezydent Andrzej Duda. I jeśli nie zrobi tego natychmiast, wolnego nie będzie.

Zaledwie dwa tygodnie dzielą nas od 100-lecia niepodległości, a projekt ustawy, według którego 12 listopada byłby dniem wolnym nadal nie przeszedł procesu legislacyjnego. W piątek co prawda Senat przyjął Ustawę o Święcie Narodowym z okazji 100. Rocznicy Odzyskania Niepodległości, ale nałożone zostały poprawki – m.in. przepis ograniczający handel tego dnia (analogicznie do „niehandlowych” niedziel).

12 listopada wolnym dniem. Senatorowie „pod ścianą”

Jak podawało jeszcze przed głosowaniem w Senacie RMF FM, sami senatorowie z PiS mieli zastrzeżenia co do sposobu procedowania tego projektu. Niektórzy z nich przyznali dziennikarzom, że „zostali podstawieni pod ścianą”. Mówiło się nawet o tym, że z powodu braku czasu ustawa przejdzie bez poprawek.

Tak się jednak nie stało, poprawki są, a więc projekt wraca teraz do Sejmu. I tu się robi ciekawie, bo izba niższa najbliższe posiedzenie ma 7 listopada, a więc, jak zauważa dziennikarz w materiale „Faktów”, na biurko prezydenta dokument może trafić 8 listopada.

Podpis prezydenta 8 listopada

Na złożenie podpisu pod ustawą prezydent Andrzej Duda ma 21 dni, a więc gdyby chciał wykorzystać przysługujący mu czas, prawo o wolnym 12 listopada weszłoby w życie pod koniec miesiąca. Nawet marszałek Senatu Stanisław Karczewski powiedział w rozmowie z dziennikarzami, że nie wie „czy prezydent podejmie decyzję w czasie do 11 listopada”. Niemniej jednak, wprowadzanie nowego prawa „za pięć dwunasta” sprawia wrażenie, jakby posłowie PiS o tym, że Andrzej Duda podpisze tę ustawę wiedzieli już na etapie wniesienia projektu.

Na ostatnią chwilę

Dla wszystkich pracowników i przedsiębiorców oznacza to przede wszystkim niepewność – czy aby ten 12 listopada będzie na pewno dniem wolnym. Niepewność będzie niemal do końca – o tym, czy do pracy pójdziemy, czy zrobimy zakupy i czy badanie u lekarza się odbędzie, dowiemy się zapewne jakieś 4 dni przed zapowiadanym dniem wolnym.

Co więcej, ustawa o ograniczeniu handlu wymienia konkretne dni, w które obowiązuje wolne. Wśród nich nie ma 12 listopada. Należałoby więc zmienić zapisy ustawy, ale ten „szczegół” umknął legislatorom.

Pomysł „uszczęśliwienia” obywateli spotyka się głównie z krytycznym odbiorem. Do sprawy odniósł się również w swoim wpisie na facebooku Roman Giertych. „Robienie dnia wolnego w ten sposób, że się go wymyśla dwa tygodnie wcześniej, a następnie prowadzi procedurę, która się zakończy lub nie na kilka dni przed tym dniem, to świadectwo tego, że ludzie z PiS nie żyją w realnym świecie” – czytamy m.in. we wpisie.

>>>

Andrzej Karmiński na koduj24.pl pisze o tym, do jakiej manipulacji posuwają się politycy PiS.

Prawda nie musi już wynikać z faktów, bo to fakty muszą się podporządkować rzeczywistości wykreowanej przez władzę.

Główni aktorzy sceny politycznej odtrąbili sukces, choć trafniej byłoby ocenić, że jedni wygrali z kretesem, a drudzy ponieśli sromotne zwycięstwo.  Radują się niemal wszyscy uczestnicy wyborczych zmagań i już wybiegają myślami w przyszłość, prognozując sobie kolejne sukcesy w następnych wyborach. Niesiony falą powszechnej szczęśliwości też bym się cieszył, gdyby nie myśl przewrotna: a co będzie, jeśli opozycja wygra maraton wyborczy? Bo mniej więcej wiadomo, co się stanie z Polską, jeśli PiS zwycięży. Ale jeśli PiS przegra, to czy pozwoli się pokonać?

Tylko naiwni i prostoduszni wierzą, że wszechmocnie dzisiaj rządzący z godnością przyjmą porażkę, pogratulują zwycięzcom i grzecznie wycofają tysiące swoich ludzi z lukratywnych stanowisk. Tak mogą prognozować tylko ci, którzy uwierzyli w zapewnienie prezesa, że rząd podporządkuje się decyzji unijnego trybunału i zapewniają, że rząd cofnie całą „reformę” sądownictwa. Ale nie po to wymyślili nową Izbę Sądu Najwyższego kontrolującą prawidłowość wyborów, by zaakceptować ich wynik w przypadku klęski. Trzeba też sporej dawki optymizmu, by gwarantować, że PiS wspólnie ze swoją związkową przybudówką, nie zechce wyprowadzić ludzi na ulicę pod hasłem sfałszowanych wyborów. Ilu Polaków da się poprowadzić?

Czytam wyniki wyborów samorządowych i myślę o tej ogromnej rzeszy ludzi, dzięki którym możliwe było dotąd demolowanie struktur demokratycznych, zawłaszczanie kraju, międzynarodowe awanturnictwo polityczne, odpychanie przyjaciół Polski i wspieranie nieprzyjaciół. Nie chodzi mi o odwiecznych koniunkturalistów, cyników owijających się polską flagą, pazernych kaznodziejów występujących w imieniu Boga, samozwańczych strażników Honoru i Ojczyzny. Pal sześć politycznych chuliganów i zwykłych przestępców, którzy świadomie uczestniczą w demolce państwa, bo widzą w niej swoją szansę, swój interes, swoją korzyść, nawet krótkotrwałą, a potem choćby potop. Nie myślę o animatorach „dobrej zmiany”, o manipulatorach i zwyczajnych oszustach, którzy powiedzą i zrobią wszystko co każą, dla kasy i zaszczytów. Myślę o tych, którzy nie potrafią albo nie lubią rozumować samodzielnie, którzy ulegli lub polegli w propagandowym zgiełku, pozwolili się oszołomić, dali się nabrać na wyborcze manipulacje i kłamstwa. Niestety jest ich dużo za dużo. A w każdym razie zbyt mało, by postawić tamę dyktatorskim zapędom Kaczyńskiego.

Tym, którzy pozostali przyzwoici i którzy protest przeciw niszczeniu demokracji traktują jak patriotyczną powinność, zwolna puszczają nerwy.  W publicznym obiegu roi się od pytań o stan umysłów naszego społeczeństwa. Co się stało z Polakami? Skąd trwałe poparcie dla politycznych troglodytów i przyzwolenie na rządy marginalnego do niedawna plemienia cynicznych prymitywów, osobników pazernych i wbrew pozorom absolutnie bezideowych? Czemu dotychczas zaradni, myślący i solidarni stali się nagle bezmyślnie obojętni? Internet aż kipi od autoinwektyw, jakby nie obowiązywało już prawo chroniące Polaków przed pomówieniami. Czytam: Polacy to naród idiotów. Sprzedaliśmy się za 500 plus – plus obiecanki cacanki. Sami na siebie ukręciliśmy pisowski bat. Dajcie Polakom rządzić, to sami się wykończą. Kiedy opada nas szarańcza, wtedy sami zamieniamy się w szarańczę… itp., itd. To opinie desperackie i często nieprawdziwe. Prawdą jest natomiast, że ostatnimi czasy w naszym społeczeństwie wystąpił niepokojący deficyt wyobraźni i wielu Polaków okazało się nieodrodnymi dziećmi Nadziei. Tej matki, która niegdyś kazała głosować na niejakiego Tymińskiego, wcześniej nieznanego hochsztaplera, emigranta z czarną teczką pełną rzekomych kwitów kompromitujących bohaterów zwycięskiej wojny z komuną. Ta sama Nadzieja powiodła Polaków pod prysznic, gdzie zamiast ciepłej wody chlusnął wrzątek.  A potem „matka głupich” wpadła w szpony inżynierów dusz, zwerbowanych na rynku medialnym przez zwycięską partię.  Nadzieja na usługach rządzących zmieniła nasze naiwne dzieciństwo w koszmarne bachorstwo.  Polacy stali się obiektem Wielkiej Manipulacji, której od wieków doświadczają narody zniewolone i podbite. Jej scenariusz jest powszechnie znany i sprawdzony przez wielu dyktatorów:

ETAP 1 – ogłosić, że do politycznych przeciwników nie wolno mieć zaufania. Zalać medialny rynek potokiem cuchnących pomówień, przytłoczyć odbiorców aferami kręconymi z drobiazgów lub wprost z kapelusza, zarzucić przeciwnikom dokładnie to, co u Polaków budzi szczególną niechęć: zdradę rodzimych interesów, rozkradanie kraju lub wyprzedaż majątku narodowego (do wyboru), służalczość, koniunkturalizm, nepotyzm i inne -izmy. W kampanię opluskwiania tych, którzy myślą inaczej, zaangażować też można Wehrmacht, komunistów, esbeków, ruskich, homoseksualistów, genderowców, hitlerowców, lewaków i Żydów.  A wszystko po to, by jak najszerzej rozniosło się po kraju, że IM nie wolno ufać. Nie trzeba nawet dodawać, że NAM zaufać można. Bo skoro my się tym oburzamy, to znaczy, żeśmy tak przyzwoici, że aż strach…

ETAP 2 – wzbudzić podejrzenia, że to, co ludzie widzą, to złudzenie, że Polska którą znamy to fata morgana. Że fasada rozkwitającej ojczyzny skrywa pod spodem brud, rdzę, syf, malarię i kornika drukarza. I od razu trzeba wskazać winnych. Za Polskę w ruinie odpowiada więc tamta władza, to ugrupowanie, ten układ, ta nadzwyczajna kasta, grupa kolesi oraz pogrobowcy esbeków.

ETAP 3 – teraz już można objawić swój Wielki Projekt jako jedyną skuteczną metodę uratowania znękanej ojczyzny: wywalić tamtych, rozpieprzyć ich układziki i struktury, unieważnić niesłuszne prawa, a na ruinach złego systemu zbudować nowe, uczciwe i legalne państwo. A dla uniknięcia podejrzeń, że celem projektu jest dobro grupy trzymającej władzę, zapewnienie jej bezkarności i zdobycie nieograniczonego dostępu do budżetowej kasy, wystarczy sypnąć ludowi groszem sugerując, że to są dokładnie te pieniądze, które dotąd kradli poprzednicy, a teraz idą w dobre ręce całego narodu.

Nie ubywa wyznawców „dobrej zmiany”, którzy pozwolili się uwieść i uwierzyli w wielką cywilizacyjną misję Prezesa Tysiąclecia. Tak jak kiedyś wielu Polaków wierzyło w sprawiedliwy ustrój komunistyczny, tak i dziś wielu dało się nabrać na fantasmagorię troskliwego państwa opiekuńczego i mocarnego kraju, któremu kłaniają się sąsiedzi, na wizję bogatej Rzeczpospolitej zarządzanej przez dobrego gospodarza – Naczelnego Patriotę. Nie zawsze jest to miłość ślepa i bezkrytyczna, więc w każdym projekcie Wielkiej Manipulacji znaleźć można zestaw sprawdzonych argumentów, przygotowanych na wypadek, gdyby odbiorca dostrzegł kłamstwa czy oznaki bezprawia: – Niestety to, co musimy zrobić dla waszego i Ojczyzny dobra, jest rewolucją, której nigdy nie da się przeprowadzić w pełni uczciwie ani całkiem lege artis – mrugają porozumiewawczo rządzący do swoich wyborców.  – Żeby zbudować w pełni uczciwe i sprawiedliwe państwo prawa, którego domaga się 85% rodaków, musimy trochę nagiąć dzisiejsze niedoskonałe przepisy i trochę inaczej zinterpretować wadliwą konstytucję …

Wielka Manipulacja zwana „dobrą zmianą” przyznaje swoim autorom licencję na kłamstwa.   W miarę postępów procesu zawłaszczania państwa manipulatorzy nabierają wprawy i w końcu łżą jak mój pies, który nażarty po czubek nosa trwa przy pustej misce dając do zrozumienia, że od dawna nic nie jadł, a przecież zasługuje na drugi obiad z deserem. Kłamstwo przestaje być kłamstwem, a staje się narzędziem nawiązania kontaktów, rozwiązywania konfliktów, naturalną metodą sprawowania i utrzymania władzy.  Dobro partii jest dobrem narodu, a nepotyzm – usprawiedliwioną formą doboru kadr, gwarantującą prawidłowy przebieg dobrej zmiany. Wielu ludzi z prowincjonalnym stażem kierowniczym, o nikłej wiedzy i zaściankowych poglądach, którzy otrzymali ważne stanowiska w gospodarce i administracji, naprawdę wierzy, że są lepsi od doświadczonych fachowców z poprzedniego rozdania.

Wielką Manipulację wieńczy moment, gdy w wyborcach rodzi się przekonanie, że prawda nie musi już wynikać z faktów, bo to fakty muszą się podporządkować rzeczywistości wykreowanej przez władzę. I już nie trzeba naginać prawa, bo prawo samo ma się giąć – i to w lansadach – przed rządzącymi. W imię przyszłej Wielkiej Polski wolno już wszystko.  Demokrację definiuje partia rządząca. Mniej więcej tak: Wyście nas wybrali, więc teraz Polska jest nasza. Nasze są wasze podatki i wydamy je na co chcemy. Nasza jest opłata TV, wiec mamy prawo nadawać to, co uważamy za korzystne dla nas. Bo wszystko co korzystne dla nas jest automatycznie korzystne i dla was. Tak jak wszystko, co wasze, jest nasze. Państwo to my, PiS, więc sprzeciw wobec posunięć PiS jest działalnością antypaństwową i musi być karana. Tego chciał Naród, a my jesteśmy emanacją narodu. Dlaczego ta upiorna definicja demokracji wciąż podoba się tak wielu Polakom? Nie mam pojęcia. Ale wiem, że pobudkę dla nich trąbić trzeba znacznie głośniej niż dotąd. Bo o przyszłość warto się martwić jak najwcześniej.

>>>

Fragment felietonu Waldemara Mystkowskiego.

Oddajcie demokrację Polakom – tak można interpretować słowa prezesa unijnego Trybunału Sprawiedliwości.

(…)

Po wyborach samorządowych jeszcze PiS nie ogłosiło, że suweren (czyli my, Polacy) daje mu prawo do reformowania sądownictwa, ale już ustami szefa kampanii wyborczej Tomasza Poręby stwierdziło: – „Wyniki wyborów samorządowych to gigantyczny sukces PiS”.

Ta gigantomachia PiS jest zniewalająca. W procentach PiS do Koalicji Obywatelskiej ma się jak 34 do 27, jeżeli do 27 dodamy wynik PSL, SLD bądź lokalnych komitetów to wynik ten rzeczywiście będzie się przedstawiał jak w Warszawie zwycięstwo Rafała Trzaskowskiego nad Patrykiem Jakim – 56 do 28.

Gdzie tu zatem gigantyczne zwycięstwo? A piszę o tej pisowskiej gigantomachii w kontekście autora wniosku do pisowskiego Trybunału Konstytucyjnego ministra sprawiedliwości Ziobry, który walczy z Morawieckim o schedę po Jarosławie Kaczyńskim. Zakładnikiem w tej walce o przywództwo na prawicy jest „być albo nie być” Polski w UE.

Ziobro okazuje się być za kulisami lepszy od Morawieckiego, bowiem w kluczowych sejmikach wojewódzkich dla PiS ma swoich radnych, którzy zadecydują, czy w nich będzie rządzić prawicowa większość. Ziobro szachuje Morawieckiego, który miał się pozbyć ministra sprawiedliwości. Ta walka odbywa się kosztem przyszłości Polski, stąd takie kategoryczne ostrzeżenie prezesa TSUE.

Więcej >>>

Kornel Filipowicz, wiersz z tomu „Powiedz to słowo” (1984):

Kaczyński odchodzi, ale wcześniej da popalić, nawet zechce wyprowadzić Polskę z UE

Nie wiem, czy w zalewie komentarzy powyborczych kogokolwiek zainteresują jeszcze moje uwagi na ten temat. Czyż nie mam jednak grona wiernych czytelników, gotowych łyknąć każde nudziarstwo?

Lecz czy mam do powiedzenia cokolwiek, czego nie mówiliby inni? O, z pewnością nie. To samo dotyczy zresztą pozostałych komentatorów. Każdy się wypowiada, żeby wyrazić opinię i tyle. Ja też.

Przede wszystkim trzeba się cieszyć, że PiS nie dostał więcej. A nie dostał, bo sam sobie zaszkodził Jakim, faszystowskimi spotami, taśmami i czym tam jeszcze. Gdyby nie to, mielibyśmy się dziś z pyszna.

Na szczęście PiS to tacy sami nieudacznicy jak reszta. Niemniej nie ma co narzekać, bo mogło być znacznie gorzej. PiS słabnie i będzie słabnąć nadal. Czy względnie dobry wynik PO (KO) zachęci Schetynę to kontynuacji obecnej linii w przyszłych wyborach, czy też może uwierzy, że w szerszej koalicji poszłoby znacznie lepiej? Obawiam się, że to pierwsze, a to tym bardziej że na lewicy, także w SLD, nie ma „w strukturach” wielkiej chęci do łączenia się z kimkolwiek. Świetny wynik PSL pokazuje zaś, że sondaże w przypadku tego elektoratu są mało wiarygodne, a stara partia wciąż jara i śmiało może sobie iść do wyborów sama. SLD ma akurat tyle, na ile liczą starzy działacze. Samorządowe eldorado skończyło się, bo musiało, ale na mały klub w Sejmie można liczyć. Wielu SPD-owcom to wystarczy. Własna tożsamość im droższa niż kilka mandatów więcej w koalicji z centroprawicową Platformą. No i jest jeszcze przyszły „Biedroń”, któremu trudno zaczynać od wstępowania w koalicję, wobec czego będzie skubał to tu, to tam (także w PiS). Nie będzie to wielki projekt, bo ani lider nie jest już bardzo świeży, ani pieniądz się na jego głowę nie posypie, niemniej będzie się liczył.

Ogólnie jest więc tak sobie. Niby wyniki wyborów wskazują, że wielka koalicja się arytmetycznie opłaca, a jednak niezależność kusi. Bo rządzenie w kupie nie jest bardziej komfortowe niż bycie opozycją „na swoim”. Siła konformizmu w polityce jest wielka.

Nie ulega dla mnie wątpliwości, że gdyby od dwóch lat opozycja szła razem i wspólnie pokazywała Polakom, co będzie zrobione w 2019 r., aby odwrócić skutki rządów PiS, zawiązana w ten sposób naturalna wielka koalicja sił demokratycznych zmiotłaby PiS w minionych właśnie wyborach samorządowych. Stało się, jak się stało. Wciąż jest szansa, że odpowiedzialność za kraj i kalkulacja arytmetyczna (d’Hondta) wezmą górę i w wyborach do Sejmu oraz prezydenckich wystąpi zjednoczona opozycja. Zależeć to będzie od zimowych sondaży i od tego, czy PiS przykręci śrubę, czy też trochę odpuści. Jeśli to pierwsze, to nacisk na jednoczenie opozycji będzie większy, jeśli zaś to drugie – będzie, jak jest.

A jak będzie, jak jest, to PiS wygra wybory i znowu będzie rządzić – z Kukizem i paroma zdrajcami z planktonu sejmowego. Niestety, wciąż ten wariant jest bardziej prawdopodobny niż obalenie Kaczyńskiego. Cała prawie nadzieja w błędach, które popełni PiS, i w walce buldogów pod dywanem. Tak się bowiem składa, że sezon wyborczy przypada na powolny zmierzch władzy Kaczyńskiego nad partią. No i nie zapominajmy o wielkim powrocie Tuska. Gremialne „Tusku, ratuj!” może odjąć PiS-owi kilka punktów. A więc poker trwa.

Nasuwają się nie tylko te najbardziej oczywiste pytania – o poziom wyszkolenia oraz co równie ważne, mentalność (odpowiedzialność, dojrzałość, rozsądek itp.) funkcjonariuszy ochrony oficjeli (nazywanych obecnie Służbą Ochrony Państwa). Lecz także o przestrzeganie procedur (czy może ich nieprzestrzeganie). Oraz o mentalność samych VIP-ów. Bo przecież jeśli ci Bardzo Ważni Pasażerowie nie reagują na brawurę swoich kierowców (a może do niej wręcz nakłaniają?), to ponoszą współodpowiedzialność za karamabole, narażające czasem było nie było życie: nie tylko swoje, ale i zwykłych obywateli.

Echa wypadku kolumny rządowej

Nienormowany czas pracy ważnych członków rządu

I wreszcie: nikt nie wymaga od członków rządu, by odbijali kartę na portierni przy przychodzeniu i opuszczaniu gmachu przy Alejach Ujazdowskich. Ważne bez wątpienia zadania i wyzwania, jakim muszą sprostać, wymagają nienormowanego czasu pracy. Nikt też nie może mieć za złe pani premier przywiązania do wartości rodzinnych w postaci pozostawionego w domu i tęskniącego męża.

Będzie proces w sprawie wypadku premier Szydło

Premier Szydło – zawsze blisko domu, w dodatku dwoma autami

I tylko złośliwi zwracali uwagę, że jeszcze stojąc na czele gabinetu, tak dobierała sobie tzw. spotkania w terenie, że kiedy tylko zbliżał się weekend, wypadały one akurat w okolicy jej posiadłości w Brzeszczach. Teraz też tak się jakoś stało, że Beata Szydło wyrwała się ze stolicy już w czwartek przed południem i ruszyła na południe, by ok. godz. 13 zaliczyć – jak to określiła – „drobną stłuczkę” w śląskim Imielinie. Po czym przesiadła się zaraz do drugiego przysługującego jej – tu akurat nie wiedzieć, czemu – samochodu i odjechała.

A było już blisko, bo ledwie 22 km, do jej ulubionego gniazdka. Zapewne po to, oczywiście, by tam dalej ciężko harować dla Polski.

Jak to naprawdę było z wypadkiem Antoniego Macierewicza

Kaczyński odchodzi, ale wcześniej ukradnie Polakom demokrację.

Polish vodka

Ostatni tekst Waldemara Mystkowskiego.

Oddajcie demokrację Polakom – tak można interpretować słowa prezesa unijnego Trybunału Sprawiedliwości.

Nieprzypadkowo prezes Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej Koen Lenaerts sformułował pod adresem Polski (ciągle trzeba podkreślać przymiotnikiem: pisowskiej) kategoryczne ostrzeżenie: – „Państwo, które nie jest gotowe do dalszego podporządkowywania się orzeczeniom TSUE, wpisuje się w proces podobny do brexitowego, w proces wyjścia. To decyzja o tym, czy być, czy nie być w UE”.

Hamlet z czaszką Yoricka wypowiada najsłynniejszy dylemat: „być albo nie być”. Tą czaszką jest Polska, są aspiracje cywilizacyjne Polaków.

Prezes Koen Lenaerts odbiera niepokojące sygnały z Warszawy, która zwleka z podporządkowaniem się decyzji TSUE o zawieszeniu czystki emerytalnej w Sądzie Najwyższym. „Orły” w Polsce, jak Jarosław Gowin, nawet wyrażają się na temat negocjowania z TSUE. Ależ Trybunał nie jest stroną, wydaje postanowienia, jak wszystkie sądy na świecie, które są niezależne. Prezes Kaczyński nawet zapowiedział odwołanie się. Do kogo? Nie ma w tym wypadku…

View original post 296 słów więcej